Single van de week: Chloë and the Lonesome Cowboy - four in the Morning

Het is zaterdag en dat betekent een nieuwe single van de week. Deze keer komt die uit eigen land. Het mooie en dromerige 'Four in the Morning' van Chloë and the Lonesome Cowboy.

Feat.

Nog eens een klein lijstje met nieuwe muziek, deze keer enkele opvallende elektronische samenwerkingen.



- M83 feat. Susanne Sundfør - Oblivion

Een nieuwe film met Tom Cruise: normaal niet iets waarvan wij spontaan heel erg enthousiast worden, maar deze keer ligt het toch ietsje anders. De reden hiervoor is de soundtrack, van de hand van M83, een van onze all time favourites. Nog blijer werden we toen we vernamen dat ze voor deze titeltrack, in navolging van genregenoten Röyksopp, zouden samenwerken met de bij ons evenzeer heel geliefde Susanne Sundfør. Het niveau van 'Running to the sea' haalt het niet (dat is dan ook bijna onmogelijk), maar toch, heel goednummer!

- Rex The Dog feat. Jamie McDermott - Do you feel what I feel

Dat we hier fan zijn van The Irrepressibles is voor de vaste volgers ondertussen wel al duidelijk, en ook in dit elektronisch nummer, met achter de knoppen Rex The Dog (die ook we al enkele toffe nummertjes op zijn palmares heeft staan) brengt zanger Jamie McDermott het er heel goed vanaf!

- Buscemi feat. Daan - La chatte

Ook dichter bij huis kunnen ze er wat van. Daan mag zich op dit uitstekende nummer nog eens in het Frans uitleven.

http://www.youtube.com/watch?v=Fji0E9Kh_zc

Corneel

Review: Ólafur Arnalds - For now I am winter

Na zes jaar en een tiental eigen albums, besloot Ólafur Arnalds een nieuwe wind te laten waaien door zijn muziek, omdat hij zijn typische muziek wat beu was geworden. Zijn piano en strijkers krijgen voortaan het gezelschap van computerbeats, af en toe een synthesizer,... en een stem zowaar! Live kon je al zien dat deze IJslandse man graag een van zijn handen van de piano haalde om op een sampler of laptop te tikken, deze keer brengt hij dat ook op de voorgrond op zijn nieuwe plaat: For Now I Am Winter. Zijn eigen stem gebruiken vond hij wellicht niet kwalitatief genoeg, en dus haalde hij een van de vele andere IJslandse topmuzikanten erbij: Arnór Dan. Zijn stem, die wel een aantal octaven aankan, kennen we vooral van Agent Fresco (die we ook ten zeerste aanraden!).

Een verandering van stijl doet fans altijd een beetje angstig uitkijken. Maar deze koersverandering was op zich misschien wel wenselijk, op zijn laatste filmscore waren namelijk al een paar melodieën te horen die ons deden denken aan eerder werk. En laten we eerlijk zijn, het is ook geen u-bocht, eerder een verbreding van de weg.

Daar is hij zich duidelijk ook bewust van. Het eerste nummer op zijn plaat heet Sudden Throw net om het idee van verrassing door het nieuwe geluid uit te drukken. Dat kunt u hem overigens ook zelf horen vertellen, want aan het eind van het album vertelt hij in een dik kwartier over zijn nieuwe nummers. Zo is Brim een van zijn enige nummers waarbij het eindproduct exact is geworden wat hij voor ogen had, en dat vond hij best aangenaam. De verdere uitleg gaan we niet verklappen, dat laten we aan hemzelf over.

Zoals zo vaak sluiten alle nummers perfect bij mekaar aan. Na de ambient-intro die Sudden Throw eigenlijk is, eist een zwierig strijkersensemble de aandacht op in Brim. For Now I Am Winter vormt nadien het eerste nummer met zang van Arnór Dan, en ook een van de meesterwerkjes op het album door een fantastische elektronische intro die overgaat in piano en breekbare zang. Met de drums en strijkers erbij komt dit nummer tot een soort van rustige apotheose.

Die combinatie horen we eigenlijk heel het album lang, afgewisseld met enkele stukjes eenzame instrumenten, die pijn doen in het hart. Het grote verschil met zijn vorige werk is wel dat je sommige nummers ook apart kan beluisteren, zodat hij ook een eerste single heeft uitgebracht. Old Skin is een nummer waar de melancholie van afdruipt. "In these hands I'll hide/while this world collides/it's not enough for me" krijgen we mee, terwijl de wanhoop niet enkel meer uit Arnalds' violen komt, maar ook uit Arnórs stem.

Naast de uitleg over de betekenis over zijn nummers, kregen we vooraf ook informatie in een filmpje hoe hij Only The Winds, nog een nummer van de oude stempel trouwens, heeft gemaakt. We komen onder andere te weten dat in dit nummer, waar de pracht eigenlijk in de eenvoud zit, een goede 180 stems te vinden zijn. Via www.onlythewinds.com kan u trouwens zelf aan de knoppen van de producer zitten, en er loopt ook een wedstrijd voor de fans om dit nummer te herwerken. Net zoals hij trouwens 4000 dollar weggeeft aan de beste videoclip voor This Place Was A Shelter. Interactie met de luisteraars is typisch Olafur Arnalds.

Hoewel enkele songs apart te beluisteren zijn, raden we toch aan om dit album in zijn geheel te beluisteren. Elk nummer is bloedmooi en slaagt er opnieuw in om tot diep in de ziel te dringen. Door de meerdere lagen die zijn muziek nu telt, zouden we trouwens durven zeggen dat dit misschien wel zijn beste plaat tot nog toe is. We krijgen er in ieder geval erg veel zin door om hem tijdens Les Nuits Botanique in mei nog eens te gaan bekijken. 

Maarten

Single van de week: Sin Fang - Look At The Light

Brennisteinn van Sigur Rós kennen de meeste van onze volgers ondertussen waarschijnlijk wel al, dus mag de schoonbroer van jonsi onze single van de week afleveren.

Concertverslag: Poliça (AB)

Dit optreden was er een waar we tickets voor kochten, maar niet zeker van waren of we wel zouden gaan. We wisten immers niet wat te verwachten en dachten: "Als ze op airwaves goed zijn, gaan we naar de AB, anders niet". Helaas annuleerden ze hun optreden in Reykjavík, nee dat had niets te maken met Sandy, omdat ze op dat moment in 'Later Live...with Jools Holland' mochten optreden. Nu ja, niet getreurd en op naar de AB. En al helemaal niet getreurd want we zagen zeker geen slecht concert.

Aangezien we al de hele dag in Brussel vertoefden, arriveerden we vroeg in de AB, heel vroeg zo bleek. Geen volk aan de ingang, geen volk aan de lockers en in de zaal waren de spreekwoordelijke vijf man en een paardekop komen opdagen. De AB was gehuld in een ongekende sluier van stilzwijgen, zelfs de dj leek van verveling in slaap gesukkeld en bijgevolg werden er geen deuntjes de zaal in gestuurd. Dat was, voor ons althans, ongezien.

Ook ongezien: Poliça liet het gordijn naar beneden voor hun soundcheck. Het publiek, wij incluis, verwachtten nu toch wel een speciale setting, maar toen het doek openging, maakten we kennis met de erg minimalistische setting van de Amerikanen. Er zal gespeeld worden met lichteffecten e.d. denkt een man dan al gauw, maar ook dat bleek iets nihilistischer uit te vallen. Zo was de enige spot gericht op zangeres Channy Leaneagh en moesten de andere bandleden, bassist Chris Bierden en twee drummershet met een bestaan uit de spotlights stellen.

Poliça stak van wal met 'The Maker' en daarna volgde 'Raw Exit'. Huh, welk? Inderdaad een nieuw nummer, en zo zouden er nog enkele volgen. Allemaal nummers die aansluiten bij hun vorige cd 'Give you the Ghost', niet echt vernieuwend dus, maar ja, hun vorige album was dan ook allesbehalve slecht. Bovendien leek Leaneagh erg opgetogen (zou die geur van opgerookt gras die we ontwaarden daar voor iets tussen zitten?) en danste en dartelde ze erg lieflijk en vrolijk van hot naar her op het podium. Ook 'Smug' was een nieuw nummer dat uit een ouder vaatje tapt. De eerste nummers deden al wat denken aan moderne reggae, gemengd met elektronica en indie. Het lijkt wel een keukenrecept.

Nadien was het even wachten op een volgend hoogtepunt, dat kwam er met 'Fist, Teeth, Money' en 'Dark Star'. Die laatste is veruit hun populairste nummer. Het publiek kon het allemaal best wel smaken en er volgden enkele reggae-getinte dansmoves in het publiek. 'Dark Star' werd ook ietwat aangepast ingeleid. Zoals u op de setlist kan lezen begon het met een a-cappellastukje van Channy Leaneagh en nadien vielen de muzikanten in.

'Happy Be Fine' werd even verduidelijkt voor het publiek. Wij begrepen niet goed wat de Amerikanen bedoelden, misschien lag dat aan onze korte aandachtspanne, maar blijkbaar gaat het lied over het feit dat je niet gelukkig moet zijn als dat je toch miezerig maakt. Dan doe je er beter aan om je ongelukkig en gewoon "fine" te voelen. Begrijpe wie kan. Dit alles deed geen afbreuk aan de kwaliteit en we kunnen bassist Chris Bierson alleen maar lof toejuichen. Wat een geweldige bassist.

De reguliere set werd afgesloten met 'Lay your Cards Out' en 'Amongster', twee van onze favoriete nummers en we genoten dan ook van dit moment. We verwachtten niet echt een encore, we hadden namelijk geen idee welke nummers ze nog konden spelen. Achteraf bleek ook dat ze niet echt een bisnummer voorzien hadden. Toch kwamen ze nog eens terug en speelden nog een nummer. Een nieuw dan nog wel 'Tiffany'. We hebben geen idee meer hoe het ging of waarover.

En daar ligt het probleem. We vonden het geen slecht concert, maar we hebben geen idee meer waarom, we hebben geen idee meer wat het goed maakte. En net dat maakt het matig. Het concert zweefde heel erg in het moment, na afloop was het echt gedaan en bleef het niet hangen. Of nee, toch wel, als een vage herinnering blijft het concert steken in zijn eigen heden, ons verleden. En nee, dat heeft helemaal niets te maken met dranken of producten die de geest benevelen. Poliça live kunnen we aanraden, absoluut, en je zal het goed vinden, alleen zal je geen idee hebben waarom. Ofwel geldt dat alleen voor ondergetekende, ga eens kijken op Pukkelpop en oordeel zelf.

Aron

Concertverslag: Foals (AB)

Er is een bekende keten van chocoladebars met een Latijns-Amerikaans geïnspireerde naam in Vlaanderen en hun slogan is “There’s more to life than chocolate, but not right now!” Dit is dan ook weer een slogan die past bij het optreden van Foals vrijdagavond in de AB: “There’s more to live than music and concerts, but not for this hour and a half!”

Beginnen doen we zoals altijd met het voorprogramma. We hebben misschien de reputatie nooit echt positief te zijn over voorprogramma’s, maar deze keer was het echt niet goed. Mij deed het denken aan Animal Collective (sorry voor de AC-fans die dit onterecht vinden) en zij die mij kennen, weten dat dit al geen goed voorteken is. Soms nam de man die de beats verzorgde even over en werd het eventjes aangenaam dansbaar, maar deze momenten waren zeldzaam. Ik was blij dat het gedaan was en keek uit naar het begin van Foals

Het was de tweede maal dat we Foals aan het werk zagen, met het verschil dat we ze nu al veel beter kenden. Toch waren we ook die eerste keer op Dour 2011 al van onze sokken geblazen. De mannen van Foals lieten de uitverkochte AB onmiddellijk zien dat dit een geweldige avond ging worden met de openingscombo van het instrumentale Prelude en Olympic Airways. De sfeer zat er meteen in voor het voltallige publiek.

Het hoge niveau werd aangehouden en ze bewezen dat nieuwe tracks als My Number en Milk & Black Spiders perfect naast het oudere werk als Miami kunnen. Hoewel de sfeer er al van in het begin in zat ontplofte de bom pas echt bij Balloons van de debuutplaat van Foals. Hoewel ik het hier vergelijk met een bom, zou ik als vergelijking een aardbeving gebruiken, want na deze schokgolf volgden er nog hoogtepunten die als naschokken door het publiek gingen. Eén van die hoogtepunten was de nieuwste single Late Night. We kennen de plaat nog niet van voor naar achter en van achter naar voor, maar het lijkt ons de beste song van de nieuwe plaat.

Het absolute hoogtepunt moest dan nog komen. We zijn misschien niet bijster origineel als we het zeggen, maar Spanish Sahara blijft naar ons aanvoelen de sterkste song van Foals. Het heeft misschien een klassieke opbouw met van traag en rustig naar een apotheose, maar net als in 2011 zorgde deze geweldige song voor het hoogtepunt. Om onze metafoor door te trekken, een 9,6 op de schaal van Richter (geologen snappen dit wel en ik weet dat het momentmagnitude moet zijn)!

Niet dat het hierna inzakte, allesbehalve. Het ging aan een hoog tempo door naar de knaller van een afsluiter die Electric Bloom is. Enkele minuten later waren de mannen echter terug voor een toegift. Eerst het rustige Moon van de nieuwe plaat dat onmiddellijk werd gevolgd door de ijzersterke eerste single van Holy Fire, Inhaler. Deze laatste deed samen met afsluiter Two Steps Twice de AB nog een laatste keer ontploffen. Iedereen in de zaal leek ervan te hebben genoten, ook de mannen zelf. Bij sommige songs was zanger Yannis bijna meer in het publiek te vinden dan op het podium waarbij hij zelfs een rondje over het eerste balkon maakte.

Alhoewel sommigen mij raar aankeken bij deze uitspraak na al twee fantastische optredens dit jaar van The Irrepressibles en vooral Delphic, maar dit was voor mij het beste optreden van 2013 tot nu toe. Het niveau deed me zelfs denken aan het optreden van Bloc Party in de AB in 2009, wat veel moois belooft voor de festivals deze zomer waar we ze zeker verwachten.

Normaal sluiten we nu onze review af, maar net als bij het eerder vernoemde optreden van Bloc Party, was er vrijdag ook een Late Night show in de AB club. Deze werd verzorgd door Egyptian Hip Hop, een Brits indie/elektropop-bandje. Het was geen geweldig optreden, maar bepaalde songs waren echt wel beter dan doorsnee. We denken hierbij vooral aan het prachtige Yoro Diallo. Ook een topper was de prachtige peignoir van de zanger, “Waar is er zo’n winkel?” zou ik zeggen. Werk hebben deze mannen zeker nog, maar potentieel is er zeker ook. Nu konden ze mij echter nog niet overtuigen om een uur langer op mijn trein te wachten door hun optreden tot de laatste noot te beluisteren.

Tot slot zou ik dit nog willen zeggen. De AB was hopeloos uitverkocht en ook wij hadden geen ticket. Erik, die af en toe een prachtige Don’t Look Back In Anger voor onze blog schrijft over bijvoorbeeld David Bowie, The Clash en Siouxsie and the Banshees, sukkelt al een tijdje met zijn knie en mag nog tot eind maart niet naar optredens. We danken hem dan ook van harte dat we zijn ticket mochten overkopen en hadden het hem van harte gegund van zelf dit optreden mee te maken. Veel beterschap en we beloven u nu al een pint op Dunk!, Erik!!

Aroen