CD-review: Aaron & The Sea - Cloack & Dagger (EP)

Het Amerikaanse duo Aaron and the Sea scoorde hier eerder al een single van de week met het nummer Blac of Heart (luister hier) en nu is hun eerste EP Cloack and Dagger ook in de rekken verschenen. Het duo zocht en vond de gulden middenweg tussen Placebo en The Knife dankzij de etherische stem van Aaron Rice en de dromerige, soms nachtmerrieachtige popgeluiden die op je afgevuurd worden door Alex Brown. De groep doet eigenlijk helemaal niets nieuws, maar ze doet de oude geluiden heel nieuw en interessant klinken en dat is ook al een verdienste.

De EP steekt van wal met voorgenoemde single Blac of Heart, en dat is ongetwijfeld hun beste nummer. Zacht en teder aan het begin, komen er enkele elektronische geluiden (wordt de zee instrumentaal nagespeeld?) op je af, vergezeld van de zacht opkomende stem van Aaron Rice. Als de drum en percussie losbarst, is het nummer echt begonnen, met de dromerige stem van Rice om dan helemaal op het einde los te barsten.

Vudu II gooit het dan weer over een geheel andere boeg. Het begin doet wat denken aan Silent Shout van The Knife, met de steeds weerkerende elektronica. Zoals we in de intro al vermeldden, maken de heren niets nieuws, ze steken het alleen in een nieuw, flitsender jasje. Dit nummer doet heel erg denken aan Crystal Castles en consoorten. Het nummer kent wel een erg abrupt en bizar einde, maar dat zien we bij deze even door de vingers.

Met titelsong Cloack and Dagger gaat het niveau weer omhoog. Wij onthouden hieruit een goede opbouw, leuk refrein en geweldige instrumentatie. Ook de begeesterende zang van Aaron Rice mag er zijn, maar dat is de hele EP lang het geval. Het laatste nummer op de plaat Little Bit klinkt dan weer heel erg poppy en doet bij wijlen denken aan Bastille en is een waar hitnummer.

Deze EP is dus zeker niet slecht te noemen en bevat elementen die er op kunnen wijzen dat Aaron & The Sea beschikt over de nodige troeven om menig muziekliefhebber te bekoren. Alleen wordt het afwachten of de geografische spreiding van dit duo (Alex Brown verhuist binnenkort naar Reykjavík, terwijl Aaron Rice in Minneapolis blijft) zijn invloed zal hebben op de toekomst van dit muzikale project.

Aron

Tips voor GLIMPS

Komend weekend is het voor de avontuurlijke muziekliefhebber feest in Gent. Het is namelijk GLIMPS, het showcasefestival voor beginnende Europese bands (ook wel het kleine broertje van Eurosonic). Zoals het een avontuurlijke muziekblog betaamd zijn wij hier niet bij aanwezig, want wij kennen alles dat er staat al en hebben ze allemaal al lang gezien. Uit deze ervaring puttend hebben we hier enkele tips voor u.

Voor vrijdag kunnen we u het Deense Rangleklods (Charlatan Café, 00u10-00u50) aanraden. Dit duo maakt een vorm van (hou u emmer klaar voor de term) indietronica die in de verte doet denken aan iets tussen Röyksopp en Hurts met veel peper in hun gat. Wij zagen al op Iceland Airwaves dat ook live een feestje wordt gegarandeerd. Luistertips zijn bij deze Clouds, Young & Dumb en Riverbed.

Iedereen die ons een beetje volgt, weet dat niet elk voorprogramma ons helemaal kan overtuigen. Op zaterdag is er echter een van de weinige te zien die dit wel deden. De Belgische zusjes van Lili Grace (Zaal Miry, 20u30-21u10) zullen u op zaterdag porberen betoveren middels hun indrukwekkende stemmen, elektronische klanken en leuk gebruik van de cello. Wij kunnen dan ook maar 1 ding zeggen: laat u vooral betoveren! Vorige keer haalden ze de halve finale van Humo’s Rock Rally, maar ze verdienden meer. Luister al eens naar Close, Abyss, Hold en Floating.

Nog op zaterdag is er het Britse Revere (Charlatan Café, 20u50-21u30). Deze groep is al wat langer bezig, maar staan met een nieuwe plaat echt op doorbreken. Ze spelen indierock die doet denken aan de beginjaren van Editors maar dan met een heerlijk sausje van synth- en strijkersklanken en gemarineerd in epische post-rock gitaren. Live kan dit u bijna enkel van uw sokken blazen. Luistertips zijn bij deze band The Escape Artist, (I Can’t) Forgive Myself, These Halcyon Days en I Won’t Blame You.

Tot slot voor de zaterdag hebben we nog een mooie tip die u al kent als huidige single van de week. De Duitse elektropopformatie Claire (Vooruit Brugzaal, 23u30-00u10) speelt toffe popdeuntjes en ze doen dat zeer goed. Ze bestaan uit een samenwerking tussen singer/songwriter Josie-Claire Bürkle en enkele knoppendraaiers uit München. Ondergetekende mocht op Melt! al meemaken en zag dat het goed was. Toen was het natuurlijk een thuismatch, dus aan jullie de taak om een even enthousiast publiek te zijn. Luistertips zijn ondermeer Games, Pionneers, The Next Ones To Come en single van de week Overdrive

En tot slot hebben we nog een tip die voornamelijk geldt voor de heel avontuurlijke, single muziekliefhebsters. Op vrijdag is er achter de bar nog een geweldige show te bewonderen achter de bar van de Vooruit. Muzikaal is het misschien niet altijd even straf, maar het showelement maakt veel goed (vraag naar ondermeer “de ochtend halen” en “lege emmer en fles water”). Jammer dat we er geen video van hebben!

Single van de week: Claire - Overdrive

Volgende week op GLIMPS! in Gent, vandaag al onze single van de week. De electropoppers uit Duitsland konden live al overtuigen MELT! en nu is er deze nieuwe single Overdrive. Met excuses voor het live-filmpje. Het ander filmpje staat sinds gisteren niet meer op youtube.

Beluister hier!

Concertverslag: Ásgeir (Botanique, Brussel)

De IJslandse singer-songwriter Ásgeir Trausti, Ásgeir voor de vrienden, brak zowat alle verkooprecords in zijn thuisland met zijn debuutalbum "Dýrð í dauðaþögn" en verkocht dus beter dan de debuutalbums van Björk en Sigur Rós. De vraag blijft dan, wat doe je daar mee en de jongeman koos ervoor om zijn album te vertalen en op die manier een poging te ondernemen om Europa te veroveren. Voorgenoemde veroveringstocht bracht hem gisterenavond ook naar Brussel waar hij de Witloof bar van de Botanique ter beschikking kreeg, maar wegens succes naar de iets grotere Rotonde mocht verhuizen. Goed begonnen, is half gewonnen, zeggen ze dan; voor de andere helft zorgde de man uiteindelijk zelf.

Op een normale manier een concert beginnen was ook niet aan Ásgeir besteed, een diepe baritonstem zong a capella enkele IJslandse verzen. Geen idee waar het over ging en de enige woorden die we begrepen waren sneeuw, bergen en noorderlicht. Om een of andere bizarre reden en enkele toevalligheden bevinden we ons de laatste maanden altijd naast IJslanders als een of andere IJslandse band naar België komt en zij wisten me te vertellen dat het om een erg depressieve en deprimerende tekst over de wintertijd ging, leuk om weten.

Uiteindelijk kwam de heer Ásgeir ook het podium opgewandeld met zijn band en ze staken van wal met Going Home, maar dan wel in de IJslandse versie. Hiermee kreeg hij het publiek meteen op zijn hand en enkelingen dansten op de dubklanken die de IJslanders de zaal instuurden. De aandacht verslapte niet en ook Lupin Intrigue, dat als B-kantje van de single King and Cross gereleaset werd, kon bekoren dankzij de heel erg Justin Vernonachtige stem van Ásgeir.

Met Summer Guest gingen de IJslanders nog meer de Bon Iver tour op en On That Day was om duimen en vingers van af te likken. Met Higher hoorden we Ásgeir voor de eerste keer in het Engels zingen en dat ging vrijwel even goed als het originele Haerra. De vraag blijft wel of het de bedoeling was om zo veel nummers in het IJslands te brengen aangezien alle nummers op de setlist een Engelse titel meekregen. Afgesloten werd er met King and Cross en Ásgeir vroeg aan het publiek of ze de Engelse of de IJslandse versie wilden horen. Het publiek koos vrijwel unaniem voor het IJslands en we kregen dus Leyndarmál te horen, waarmee we meteen de vraag kunnen stellen of Ásgeir zijn cd wel moest vertalen om internationaal door te breken.

Na de mooie afsluiter kreeg Ásgeir een oorverdovend applaus rond de oren en speelde nog twee nummers als toemaatje: Was There Nothing en Torrent. Met deze nummers kreeg dit optreden het einde dat het verdiende: mooi en ingetogen. Na het laatste nummer maakte de band een diepe buiging en verlieten ze het podium. We hadden het bij het begin al over een veroveringstocht en om daar kort over te zijn, kunnen we u gewoon de beschrijving die de Botanique bij Ásgeir plaatste meegeven: "De reputatie van Vikingkrijgers is genoegzaam bekend".

Aron

Don't Look Back in Anger: William Onyeabor

Who is William Onyeabor?

We geven onze artikels niet zo heel vaak een titel, maar in dit geval konden we niet anders, want wie is William Onyeabor? Een vraag die al meerdere mensen beantwoordt wilden zien, maar het antwoord kwam niet, en de vraag is of het er ooit zal komen. Verder dan "William Onyeabor is een Nigeriaanse funkmuzikant", is vooralsnog niemand gekomen. We willen niet pretenderen dat we het antwoord kennen, nog willen we u het antwoord hier voorschotelen, maar we willen u toch de weinige dingen die we over de man weten even meegeven.

Het is pas recent dat de man in de aandacht begint te komen, door te verschijnen op enkele compilatiealbums zoals World Psychedelic Classics 3: Love's a Real Thing - Funky, Fuzzy Sounds from West-Africa of Nigeria 70: The Definitive Story of 1970's Funky Lagos. Zijn muziek is vaak erg ritmisch met behulp van een synthesizer en de nummers duren erg lang en gaan over oorlog. De teksten worden gezongen door de man zelf en enkele zangeressen. Zijn grootste hit was "Better Change your Mind", maar zijn albums gingen grotendeels ongemerkt voorbij buiten zijn eigen stad.

Tot zover hebben we u alles verteld wat we met zekerheid weten over de man. Sommige bronnen beweren dat Onyeabor cinematografie heeft gestudeerd in Rusland en in de jaren 70 terugkeerde naar zijn thuisland Nigeria waar hij het muzieklabel Wilfilms oprichtte en ook een opnamestudio bouwde. Later werd hij gekroond tot High Chief van de regio Enugu, waar hij nu nog steeds woont en werkt als een zakenman en eigenaar is van een flourmill. Er klinkt ook een ander geluid, tussen 1978 en 1985 zou hij zo'n achttal platen zelf uitgebracht hebben (het feit dat hij een eigen platenlabel had, zou dus wel kunnen kloppen), maar werd hij later een born-again christian, waarvoor je een spirituele reïncarnatie moet ondergaan. De man zou sindsdien ook weigeren ooit nog over zijn muziek, of zijn muzikale carrière te willen spreken.

Maar wat is nu precies de waarheid? Het platenlabel Luaka Bop wilde het absoluut weten en in 2008 zei Nigeriaanse schrijver Uchena Ikonne aan Luaka Bop dat hij Onyeabor kon opsporen een biografie ineen zou kunnen boksen. Het platenlabel liet die kans niet liggen, maar het duurde negen maanden eer Ikonne Onyeabor kon bereiken en nog twee jaar om een interview en toelating voor een reissue te versieren, maar op het laatste nippertje werd het interview door Onyeabor geweigerd. Ikonne vertelde aan de zanger dat de reissue er niet kon komen zonder verdere biografische informatie. Onyeabor reageerde laconiek door te zeggen dat het album er dan maar niet moest komen.

De eigenaar van Luaka Bop, Eric Welles, dacht eerst nog dat het een geldkwestie was en dat Onyeabor gewoon hard onderhandelde. Toen hij hem meer geld bood, zei Onyeabor dat het hem niet om het geld te doen was met de woorden: "I'm not a hungry man". Welles begreep er niets van en raakte geobsedeerd door de zanger. Hij zocht alle mogelijke bronnen af, blogs, sociale media, zelfs youtube en vond niets. Telkens hij belde naar het huis van Onyeabor werd er niet geantwoord, of legde iemand de telefoon terug op de haak. Welles hield vol en slaagde er uiteindelijk toch in de man te ontmoeten.

Deze ontmoeting riep alleen maar nog meer vragen op. Toen Welles in Enugu arriveerde trok hij meteen naar het adres dat Onyeabor hem gegeven had, het bleek een oude, vervallen en lege winkel te zijn waar een oude, argwanende dame hem vroeg of hij Russisch was, voor ze hem naar Onyeabors huis wou brengen. Het huis bleek een mansion van drie verdiepen hoog te zijn met een dertig jaar oude mercedes voor de deur. Welles omschreef de plek als een tijdcapsule uit de jaren tachtig, met alle luxe uit die tijd. Overal hingen foto's van Onyeabor en van Jezus. Welles kwam er Onyeabor tegen, die net naar een christelijke televisiezender aan het kijken was en ze begonnen te praten, uiteindelijk verbleef hij een week in Enugu, waarna Onyeabor hem "My American sone" noemde.

Uit de verhalen van mensen die dicht bij Onyeabor stonden, kon Welles enkele dingen opmaken over het leven van Onyeabor. Het bleek dat de beste man een rijke zakenman was, met zijn eigen griesmeelbedrijf en een goede, genereuze werkgever was. Hij had ook zijn eigen filmstudio gebouwd en zijn eigen platen opgenomen en gereleaset, hij had ook de lokale televisiezender betaald om zijn promovideo's uit te zenden. Maar er bleven ook veel mysteries hangen rond de man omdat hij weigerde om op sommige vragen een antwoord te geven. Zo weigerde hij het bestaan van de film 'Crashes in love', die hij zelf gemaakt zou hebben, te erkennen. Die film stond vermeld op een van zijn platenhoezen, maar niemand heeft hem ooit gezien. Ook refereerde hij vaak aan 'The People From Russia', maar wilde hij niet zeggen wie of wat ze waren. Hij werd licht paranoïde tegenover Welles en beschuldigde hem ervan zijn handtekening te willen stelen of een compromitterende foto te willen maken en zei dingen zoals: "We have a lot of secrets in this house".

Onyeabor begon tegenstrijdige verklaringen af te leggen en Welles kreeg de indruk dat Onyeabor gewoon geen erkenning wilde krijgen voor zijn werk, tot de man plots zei dat hij in die 'gloriejaren' veel geleden heeft. Welles vreesde ook dat de man die voor hem zat, een oplichter was en stak hem een kopie van het nummer "Good Name" in de hand. Onyeabor ging aan zijn synthesizer zitten en begon het volledige nummer trots te spelen. Een gevoel van gelukzaligheid overmande Welles: "Yes! This is him! This is him right here!" schreef hij in zijn notitieboekje.

Toch zijn alle verhalen maar vermoedens en weet niemand echt iets over de man. Platenlabel Luaka Bop heeft getracht een biografie over Onyeabor bijeen te puzzelen, zoals we hierboven schreven. Ze begonnen er mee in 2008, met de bedoeling over een maand meer te weten, het is ondertussen al vijf jaar geleden en veel wijzer zijn ze niet geworden. Luaka Bop bracht in november 2013 dan maar een compilatiealbum op de markt, getiteld "Who is William Onyeabor".

Aron

Single van de week: Planningtorock - Human Drama

Planningtorock is een Britse met thuisbasis in Berlijn. Ze is waarschijnlijk het bekendst van haar samenwerkingen met The Knife (opera Tomorrow, in a year en deze straffe rework). Ook alleen maakt ze al de straffe plaat W. En nu is ze terug met Human Drama, voorloper van All Love's Legal.