Single van de Week: Arcade Fire - Afterlife

Niet geheel een verrassing te noemen, maar onze single van de week komt van Arcade Fire. "Afterlife" swingt de pan en doet, samen met het eerder gereleasete "Reflektor", het beste vermoeden voor de nieuwe plaat die op 29 oktober in de rekken zal liggen. Voor de cinefielen onder u, de beelden van de clip komen uit de film 'Black Orpheus' ('Orpheu Negro') uit 1959.

Concertverslag: Deafheaven (AB Club, Brussel)

Ziezo, bij deze is de andere helft van de redactie die in het land is ook opgestaan uit zijn zomerslaap. En het seizoen aftrappen doen we met de mix van black metal, shoegaze en postrock die Deafheaven brengt. Deze mix levert voor de meeste van onze brave lezertjes iets op als veel lawaai en veel geschreeuw, maar, in de hoop dat het voor sommigen van jullie soms wat harder mag zijn, hebben we dit verslag in de aanbieding. Voor ons mag het al eens wat harder en we moesten dringend onze inner-hipster nog voeden met deze hype.

Als opener in de AB Club, was Pharmakon aangekondigd. Dit is een witch house-project van een dame die harde elektronica combineert met vocals die aan black metal doen denken. De dame in kwestie viel echter ziek uit en werd vervangen door het Antwerpse Remörk. Dit eenmansproject speelt het soort muziek dat men noise noemt en dus soms vervaarlijk dicht bij gewoon geluid komt. Remörk wist echter nipt de lijn van muziek naar geluid niet te overschrijden en kon zo net boeien gedurende het halfuur dat de set duurde. Het had niet langer moeten duren en nog eens zien hoeft ook niet, maar boeien deed het wel (Niet meer, maar ook niet minder).

Dan over naar de hoofdact van de avond, Deafheaven. Zoals al gezegd, spelen deze mannen een op shoegaze en postrock gesteunde vorm van black metal. Dit resulteert in epische, sferische songs die over het algemeen de kaap van de 10 minuten overschrijden. Voor zij die niet vies zijn van een zwaarder avontuurtje, dat wel. Persoonlijk denken we dat iemand die bijvoorbeeld zowel Amen Ra als de gemiddelde postrock band apprecieert, er wel voor te vinden kan zijn, hoewel het nog iets totaal anders is (de AB raadde het zelfs aan Joy Division-fans, maar dat leekt ons een heel grote stap).

Openen deden ze met Dream House, de opener van hun laatste nieuwe, ROZE plaat die de reguliere set vormde. Met de deur in huis vallen, noemt zoiets. Opvallend was hoe van bij de start het geluid goed was afgesteld en niets overheerste. Zo kon ook het soms meer subtiele gitaarspel goed tot zijn recht komen. Na een interlude, werd er op hetzelfde elan voortgedaan met Sunbather, de titel track van het nieuwste worp. Na deze song zaten we al aan de helft van de set.

Na een volgende interlude (zonder Neige van Alcest die er op de plaat wel op te horen is), ging het over naar het magistrale Vertigo. Deze veertien minuten durende song is voor mij de topper van de nieuwe plaat. Het is een song met zovele gezichten, van subtiele EBow geluid tot soms een cliché klinkende metalsolo, overgoten met de door merg en been gaande stem van George Clarke, die samenkomen tot één sterk geheel. Onmiddellijk werd dit gevolg door The Pecan Tree, een lekker harde song die soms wordt onderbroken door heel subtiele, postrock gitaar. Na vier songs en twee interludes zat het erop voor het reguliere deel van de set.

Als bisnummer hadden ze nog Unrequited van hun eerste plaat Roads to Judah in petto. De subtiliteit primeerde minder op deze plaat, maar overtuigen dit deze song zeker wel. Ook het publiek was nu wel al een tijdje helemaal op dreef en maakte hier een hoogtepunt van.

Hoewel we al enkele jaren geminderd zijn qua metal, kan ons af en toe nog wel eens een band charmeren. Zo ook Deafheaven, die bewijzen dat ze de hype waardig zijn. Als je je afvraagt of een concert van vijf songs en twee interludes niet wat kort is, kan ik nog melden dat het uur gemakkelijk werd gehaald. Ook opmerkelijk hoe de band of wijzelf gegroeid zijn in een anderhalf jaar, want toen zagen we ze in het voorprogramma van La Dispute, konden ze ons niet geheel boeien. Voor zij die dus openstaan voor een zwaarder avontuurtje, is dit zeker een aanrader. Luister eens naar de plaat en ik kan zeggen dat deze sterke liveband in november nog naar De Kreun in Kortrijk kommen.

Aroen

CD-review: Arctic Monkeys - AM

Er was een tijd dat we halsreikend uitkeken naar een nieuwe plaat van Arctic Monkeys, zeker na de geniale debuutplaat, met al even geniale titel, "Whatever People Say I Am, That's What I'm Not". Daarna kwam het steengoede album "Favourite Worst Nightmare", een van onze persoonlijke favorieten, als we dat mogen zeggen, en het album waarmee ze definitief de deur naar wereldbekendheid intrapten. Helaas is het sindsdien, in onze ogen, alleen maar bergaf gegaan. "Humbug" had met "Dangerous Animals", "Crying Lightning" en in zekere zin ook "My Propeller" nog genoeg in huis om ons geboeid te houden, maar uit "Suck It And See" kon alleen "Don't Sit Down Cause I've Moved Your Chair" ons bekoren. U leest het, een gradueel opbouwende desinteresse van onze kant en het verbaast u dan wellicht niet dat we geen gat in de lucht sprongen toen we hoorden dat dit album in de maak was. Toch geven we het nu een eerlijke luisterkans en het spijt ons mijnheer Turner, maar je bent ons nu definitief verloren.

Nochtans start de plaat uitstekend met "Do I Wanna Know?". Ritmische drums en een geweldige gitaarriff sleuren je de plaat binnen. Toch is het geen vintage Arctic Monkeys, maar eerder te vergelijken met het betere werk uit 'Suck it and See' en 'Humbug'. Aanstekelijk, sterk en toch anders dan datgene waar we nu toch al een goede 7 jaar geleden verliefd op werden, maar wat we niet meer krijgen. Of toch? "R U Mine", niet verrassend ons favoriete nummer van deze plaat, doet heel erg terugdenken aan 'Favourite Worst Nightmare' en 'Whatever People Say I Am, That's What I'm Not'. Speels, jong en vreugdig, en als Alex Turner even volledig a capella gaat, flakkert de hoop bij ons op. Ze kunnen het nog, het is nog steeds die geweldige band uit Sheffield en wij zijn nog steeds die 16-jarigen die volledige losgaan op hun muziek.

Groter kan het contrast met "One For The Road" niet zijn. Traag tempo, een beetje saai en waarom die o zo cliché groepszang aan het begin het lied? Eentje om rap door te spoelen en al even snel te vergeten. Dat geldt ook voor 'Arabella', even traag, even saai en even ongedenkwaardig, op het refrein na dan. Dan lezen we ergens op een bevriende muziekblog (indiestyle): "We kunnen ons inbeelden dat een deel van de oorspronkelijke fans 'AM' te soft zal vinden, maar elke dag frieten met samoeraisaus gaat ook vervelen". Dat klopt, maar in plaats van te wachten tot de frieten met samoeraisaus anders gaan smaken, kan je evengoed iets anders bestellen. Als je geen frieten met samoeraisaus wil, bestel dan een frikandel special met een berenpoot erbij.

Nu denkt u misschien dat wij een probleem hebben met de zachtere nummers van Arctic Monkeys. Maar niets is minder waar, "505", "Jeweller's Hands", het zijn maar twee voorbeelden van goede, doch langzamere nummers van de Arctic Monkeys. Ook 'AM' heeft zo'n nummer: "No. 1 Party Anthem". Met zijn ironische titel is het nummer licht geniaal te noemen. "Mad Sounds" is er dan weer eentje om vooral niet in te kaderen. Het is wachten tot "Why'd You Only Call Me When You're High?" om nog eens een geweldig nummer te horen. Het is niet voor niets dat dit nummer het zo goed doet. Qua opbouw is het vooral vergelijkbaar met "Do I Wanna Know". Drums, licht, maar nauwkeurig gitaarwerk en natuurlijk de geweldig grappige lyrics die ons zo lang geleden ook al geïnteresseerd maakten in deze band. Met "Snap Out of It" krijgen we een voorbeeld van hoe de Britten er in kunnen slagen om hun geluid te veranderen, zonder mensen zoals wij teleur te stellen. Leuk, licht absurd en een snufje moderne rockabilly. Zowel "Knee Socks" als "I Wanna Be Yours" zijn, net als de hele plaat middelmatig te noemen om de hierboven aangehaalde pijnpunten.

Middelmatig inderdaad, de fans zullen het niet graag horen, maar dat is nu eenmaal wat wij voelen bij deze plaat. Als de laatste noten van "I Wanna Be Yours" uitgestorven zijn, start onze muziekbibliotheek gaarne "Brianstorm" uit 'Favourite Worst Nightmare'. Een gevoel van verloren gegaan plezier overmant ons, de illusie van wat was en wat had kunnen zijn, beklemt ons. Lucebert zei al "De oude muziekmensen slapen / naast nieuwe harpen eenzaam". Heeft de stroom hen opgeslorpt en meegezogen op een pad waar wij niet kunnen volgen? Waren het gewiekste managers en producers die hen een andere weg deden bewandelen? Of ligt de schuld bij onszelf, de fan? Vragen die een antwoord dienen, maar nooit zullen krijgen. Alex Turner en kornuiten, van u moeten wij nu afscheid nemen. Het noopt ons tot een poëtische bui.

Langzaam nam je afscheid,

je glipte tussen onze vingers door,

ik dacht dat het de omstandigheden waren

die je zo afstandelijk maakten

maar ik was fout

Jouw gevoelens verdwenen

de mijne groeiden

je beloog en bedroog me

maar ik was verblind

verblind door mijn liefde

en ik liet je gewoon doen

Langzaam nam je afscheid

Auteur onbekend

Aron

Single van de week: Aaron & the Sea - Blac of Heart

Ik hoor sommige grammar en andere nazi's onder u al denken: "Er staat een schrijffout in de titel", maar u vergist zich. Het nummer heet wel degelijk "Blac of Heart" en is het eerste nummer uit de komende EP van 'Aaron & the Sea' en wij zijn fan! Omwille van de geweldige elektronische invloeden, de allesoverheersende zang en de leuke clip.

Single van de Week: Jordan Klassen - Piano Brother

De single van deze week komt uit Canada, het onmetelijke land heeft tegenwoordig veel meer te bieden dan muziek die driekwart van de wereldbevolking op de heupen werkt (Justin Bieber, Carly Rae Jespen en consoorten), maar kent recentelijk (Ja we weten het, de immer geniale Neil Young is ook een Canadees) een ware hausse op muzikaal gebied (Check zeker eens Austra, Diana en Purity Ring). Vandaar onze single van de week: "Piano Brother" van Jordan Klassen.

Single van de week: Connan Mockasin - I'm The Man, That Will Find You

Onze eerste single van de week sinds onze zomerslaap is het geweldige "I'm The Man, That Will Find You" van de Nieuw-Zeelandse artiest Connan Mockasin.