Concertverslag: Steak Number Eight (Vooruit)

Nadat ze via het Britse Metalmagazine Metal Hammer 45.000 lezers bereikten en hen een gratis cd (All Is Chaos) toestopten, gevolgd door een Brits-Franse tour in april en mei vorig jaar, zijn de winnaars van Humo's Rock Rally van 2008 zonder pauze beginnen werken aan een nieuwe plaat. The Hutch is ondertussen klaar en binnenkort ook uit (18/03), en daar hoort uiteraard ook een tour bij, die hen behalve in Duitsland en Nederland (als support act) ook in enkele centrumsteden in België brengt. Zo ook in de Balzaal van de Vooruit.

Het gaat duidelijk hard voor de mannen van Steak Number Eight. Hun gemiddelde leeftijd is nog altijd slechts rond de 20, en een drietal jaar terug stonden ze nog als co-headliner op het minifestival Hooifeesten in godbetert Herenthout, waar iedereen op een veilige afstand bleef van dat onbekende gespuis op het podium. Enkel ondergetekende heeft zichzelf toen met een dagenlange nekpijn opgezadeld. Ondertussen spelen ze de kleine zalen van België en al zijn buurlanden plat.

In Gent hadden ze als opwarmer het Nederlandse Death Letters meegebracht. Missie volbracht: het publiek was wat opgewarmd, en verder hadden ze nog wel een nummer of twee dat indruk maakte. Steak Number Eight zelf teisterde ons eerst met wat monotone noise door de speakers voordat zij hun opwachting maakten. Met Cryogenius begonnen ze hun setlist zoals ze de plaat inzetten. Voor het publiek was dit nieuw en dus braken ze nog geen potten, ook niet met het fantastische Push/Pull, een van hun enige nummers dat vreemd genoeg op plaat beter uit de verf komt dan op het podium. Maar het bouwde perfect op naar wat volgde.

Daarna was het hek namelijk helemaal van de dam. Met Rust, ook nog van The Hutch, gingen de remmen los, waarna Black Fall meteen voor een nieuw hoogtepunt ging. Tweemaal genieten met de ogen dicht en richting einde toe meer en meer headbangen, tot de laatste noot. Even later sloegen ze opnieuw toe met Photonic. De nieuwe nummers vonden makkelijk de weg naar het energiereservoir van de meeste toeschouwers, al namen enkele kortere nummers (Slumber, On The Other Side) de goede mood toch even weg.

Dickhead zorgde voor een explosie in het publiek, en een zeldzaam moment van zeer fijne samenzang (banana, banana, banana, your head is like a banana; You can suck my fucking cock). Uiteindelijk kregen we nog mosh én circle pits te zien door hun nieuwe single Black Eyed. Verder weg van post-rock dan ooit tevoren, maar blijkbaar perfect voor een massale trek- en duwpartij.

Steak Number Eight verliet dan even theatraal het podium, maar geen kat die geloofde dat ze The Sea is Dying en Pyromaniac links zouden laten liggen. Die twee nummers zorgden voor een absolute climax en niemand kon zich er nog van weerhouden een hemelse twintigtal minuten lang alles wat er nog in de tank zat op te gebruiken. Een apotheose van wereldniveau. Zonde van die enkele goede, maar niet fantastische nieuwe nummers. Ach, laten we hopen dat daardoor de nekpijn deze keer niet na vijf, maar slechts na vier dagen voorbij is.

Maarten

Concertverslag: Of Monsters and Men (Ancienne Belgique)

Een concert dat al heel lang gepland was en een waar we, toen we tickets kochten, heel erg naar uitkeken. Naarmate het concert dichterbij kwam, nam dat gevoel toch min of meer af, zo erg zelfs dat we twijfelden om nog te gaan. Maar aangezien we Mugison, die het voorprogramma van Of Monsters and Mens Europese tour verzorgd, graag eens aan het werk wouden zien, trokken we toch richting de Ancienne Belgique. Met een bang hart weliswaar, want we hadden het gevoel dat we het na drie keer wel gezien hadden. Toch bleek die vrees onterecht, kwam het door de lage verwachtingen? Hadden de Stoïcijnen dan toch gelijk? Geen idee, maar in elk geval was het concert van de olijke IJslanders in de AB het beste dat we van hen al gezien hebben.

Maar laten we beginnen met Mugison. Een echte grootheid in IJsland. Zo groot zelfs dat hij geen optredens meer geeft in eigen land, om de tickets wordt immers te veel gevochten, en zich enkel nog toelegt op heel erg exclusieve privéfeestjes. Tenzij natuurlijk, zoals ondergetekende in november mocht meemaken, een superstorm het noordoosten van de VS teistert en daardoor enkele groepen moeten afzeggen voor Iceland Airwaves en er dringend een vervanger gezocht moet worden. Wij kunnen alleen maar getuigen dat er al van lang op voorhand een geweldig lange rij stond en enkele mensen dus teleurgesteld huiswaarts moesten keren.

De muziek die Mugison brengt is folkachtig, zij het met een eigen draai er aan. De man staat alleen op het podium, met enkel zijn akoestische gitaar. Edoch produceert de man een mix van metal, blues en folk gekruid met de geweldige stem van Örn, de zoon van Mugi. Hij blijkt ook over weinig marketingtalent te beschikken. Zo raadde hij aan zijn cd-setje te kopen in de merchandisingstand om er daarna doodleuk aan toe te voegen dat je niet verplicht was om het te kopen als je het geld er niet aan wou geven en dan maar je toevlucht moet zoeken tot the pirate bay en consoorten, een lachsalvo in het publiek was het gevolg. Het concert werd door het publiek ook goed gesmaakt en de man kreeg dan ook een groot en hartelijk applaus.

Tijd dan voor het hoofdprogramma. Voor deze concertreeks had Of Monsters an Men geopteerd voor een heel nieuwe setting. Zo kwamen ze het podium op onder begeleiding van een heel erg oud nummer, iets uit de Twenties. Ook werd er meer met het licht gespeeld en was er een nieuw doek achteraan het podium bevestigd. Een veruitwendiging van de evolutie die de band ondergaan heeft, van kleine, totaal onbekende band, naar een band die wereldwijd succes heeft en moeiteloos zaal na zaal uitverkoopt en die meestal ook volledig platspeelt.

Wij waren, zoals boven vermeld, eerder cynisch, maar kregen uiteindelijk ongelijk, want de band wist nog steeds te boeien van begin tot eind. Iedereen kent ondertussen allicht de nummers van OMAM. 'Dirty Paws', 'From Finner', 'Slow&Steady' en 'Mountain Sound' waren de openers. Bij elk nummer wisselde het tempo, het goed opbouwende 'Dirty Paws', het rustigere 'From Finner' en het trage 'Slow&Steady', met daarna het erg leuke, opzwepende 'Mountain Sound', dat zich lijkt te ontpoppen tot publieksliveling.

Ons kunnen ze onderhand niet meer verrassen, maar het publiek wel nog. Na 'Your Bones', vonden Nanna, Raggi en kornuiten het tijd om 'Skeletons' te spelen. Een cover van The Yeah Yeah Yeahs, een band die bekend staat om zijn vette beats, excentrieke zangeres Karen O en erg slechte optredens. De IJslanders toverden dit nummer om tot een erg tof folky nummer, het publiek was verrast, en kon deze démarche duidelijk smaken.

Nadien wou Nanna het publiek bespelen en vroeg: "You guys speak German and French in Belgium right?" Het publiek kon dit niet smaken en Nanna excuseerde zich uitvoerig. Uiteindelijk ging ze door met de show en vroeg ze hoe je 'love' vertaald naar het Nederlands. Het publiek gaf haar de vertaling en ze leidde hiermee 'Love, Love, Love' in. Na dit rustigere moment ging het tempo opnieuw omhoog met 'King and Lionheart'.

Daarna volgde 'Lakehouse' en dan kwam het moment waarop velen gewacht hadden. 'Little talks', de zaal werd gek en hiermee lijkt onze ergste vrees bewaarheid te worden. De vrees dat deze band, volkomen onterecht, de muzikale geschiedenisboeken zal ingaan als one-hitwonder. Om deze reden hopen we van harte dat deze bende joligaards er in zullen slagen nog enkele hitjes te schrijven. De set werd afgesloten met 'Sloom' en 'Yellow Light', wat altijd leuk is, zeker als het publiek, zoals gisterenavond zin had in een lalala-meezingmoment.

Wij kunnen dus enkel maar besluiten dat OMAM het nog niet verleerd is en nog steeds kan boeien, hoe vaak je hen ook aan het werk hebt gezien. Toch zullen we iets langer twijfelen om een ticket aan te schaffen, mochten Raggi, Nanna, Gunna, Brynjar, Arnar, Kristján en die nieuwe acordeonspeler nog eens een bezoekje aan België brengen, om dan wellciht toch te gaan, te twijfelen naarmate het optreden dichter bij komt en te zagen dat we het nu wel al gezien hebben, om dan een geweldig goed optreden te zien.

Aron

Single van de week: The Veils - Through the deep dark wood

The Veils, een groep waar we wel van houden, komen aandraven met een nieuwe single, en die blijkt volgens ons alvast zeker wel de moeite te zijn!

Concertverslag: Delphic (AB club)

De vijfde keer zou het ondertussen worden dat we Delphic aan het werk zien. Een kleine promotie deze keer, van de heel kleine zaaltjes naar de AB box. Of zo was toch oorspronkelijk de bedoeling, want vanwege een teleurstellende verkoop werd enkele dagen voor het optreden aangekondigd dat het zou verplaatst worden naar de AB club, onbegrijpelijk en geheel onverdiend zo bleek achteraf alweer!

De Leuvense nu disco groep Tempogeist had de eer het publiek op te warmen, iets waar ze met verve in slaagden. Een leuk sfeertje hing er toen al in de lucht, en de dansbenen konden bij momenten al een eerste keer los gegooid worden. Het publiek kon het alleszins duidelijk wel smaken, lang geleden dat we zo'n enthousiaste reacties meegemaakt hadden bij een voorprogramma. Ook muzikaal gezien zeker niet slecht trouwens, weinig memorabele liedjes evenwel maar toch enkele toffe, positieve uitschieters.

Nu we toch over voorprogramma's bezig zijn, één van de meest memorabele (onbekende) voorprogramma's die we zelf ooit meemaakten was dat van Bloc Party in de AB in 2009: Delphic. Toen al waren we heel erg onder de indruk van de live-prestatie van deze heren, en slechter is het er sindsdien niet op geworden, in tegendeel.

Nog even dit voor we er echt aan beginnen: de nieuwe cd van Delphic hadden we op voorhand beluisterd, en zorgde er jammer genoeg toch voor dat we er niet 100% gerust op waren. Gelukkig bleken de nieuwe liedjes live een stuk minder uit de toon te vallen dan op plaat. 'Baiya' (een uitstekende popsingle) was een goeie opener, 'Freedom found' en 'Atlas' overtuigden al helemaal, en ook 'Don't let the dreamers take you away', hoewel op zich een heel erg melig nummer, bijna Take That-achtig, werd live een echte bom (of toch zeker het tweede deel ervan). Enkel 'Memeo' wist ons iets minder te overtuigen.

Delphic heeft hét nu eenmaal. Klassieke optredens in de vorm van 'liedje spelen zoals het klinkt op de cd-applaus-pauze-volgend liedje spelen dat ongeveer net zo klinkt als op cd-applaus-pauze-...' zijn we eerlijk gezegd een beetje beu, maar Delphic blijft elke keer verrassen, en houdt zich absoluut niet aan deze vastgeroeste structuur. Elk optreden opnieuw andere versies van de liedjes, die dikwijls op heel toffe en originele manier aan elkaar gemixt worden, en sowieso, in vergelijking met de albumversies, echt heel goeie en dansbare live-uitvoeringen. Maar weinig bands die live voor zo'n meerwaarde zorgen, volgens ons echt wel één van de beste en vooral ook meest onderschatte live-bands momenteel, iets waar ongeveer iedereen die er gisteren bij was het wel mee eens zal zijn, te meten aan het grote enthousiasme bij het publiek tijdens en na het optreden.

Ondanks het feit dat de nieuwe nummers niet al te veel moesten onderdoen, waren het zoals verwacht wel de usual suspects als 'Clarion call', 'This momentary', 'Doubt' (inclusief geweldig opgebouwde a-e-a-o--u-... opbouw, en uiteraard ook inclusief de geniale gitaarriedeltjes in de bridge), 'Counterpoint' en het alles verwoestende 'Acolyte' (live nog steeds een echte knaller!) die voor de hoogtepunten van de avond zorgden. Allemaal even briljant aan elkaar gemixt, en nog geweldiger uitgevoerd.

Na het optreden voelden we ons alleszins heel erg gerustgesteld. Ook al is het nieuwe album dan wel heel wat minder dan het debuut, Delphic heeft nog steeds de gave om de liedjes live enorm veel bij te brengen, en blijft nog steeds één van onze favoriete live-bands, en één van de weinigen die we nooit beu geraken. Qua podiumprestatie is de groep zelfs nog gegroeid, alles gaat zo mogelijk nog vlotter dan vroeger, en vooral ook de stem van James Cook is er een pak zuiverder en betrouwbaarder op geworden. Wat ons betreft zou de groep niet misstaan als afsluiter in de marquee op een festival als Rock Werchter, maar goed, aan de onterecht lage opkomst gisteren te zien is lang niet iedereen het daarmee eens. Maar toch, het is zo'n goede live-band, we hopen dat Chockri hen nog niet uit het oog verloren is, want we zijn er zeker van dat ze de Club of de Marquee op Pukkelpop helemaal kunnen plat spelen.

Setlist:

Baiya
Halcyon
Freedom found
Memeo
Clarion call
Don't let the dreamers take you away
Red lights
This Momentary
Doubt
Atlas
Counterpoint
Acolyte 

 

Corneel

Single van de week: Hjaltalín - Crack In a Stone

Een moeilijke bevalling deze week, de nieuwe singles van David Bowie (The stars are out tonight) en Olafur Arnalds (Old Skin) haalden het net niet, het is deze prachtige single van het IJslandse Hjaltalín die voor een weekje tot onze favoriete nieuwe single gekroond wordt. Een grote aanrader!

Concertverslag: SX (Handelsbeurs)

Het was nog maar de tweede keer dat we de kans kregen SX aan het werk te zien. De eerste keer was op de Gentse Feesten in 2011, waar ze dankzij hun hit Black Video een plaatsje konden versieren op het Sint-Jacobsplein. Helaas moesten we werken in een van de vele drankkraampjes op het plein waardoor we niet ten volle konden genieten van het toch wel uitstekende concert. Nu kregen we eindelijk de kans om ze eens ten volle aan het werk te zien, en het moet gezegd, we werden alles behalve teleurgesteld.

De drie Kortrijkzanen van SX lijken op weg te zijn naar een grote toekomst. Hun liedjes worden grijsgedraaid op de verschillende radiostations die ons landje rijk is, hun debuutalbum verkoopt als zoete broodjes en ook om tickets voor hun optredens is het vechten geblazen. Wij kwamen gelukkig als een van de winnaars uit de bus en trokken dus naar hun show in de Gentse Handelsbeurs. Ook daar was het, naar Handelsbeursnormen, over de koppen lopen en het publiek kreeg waar het om gevraagd had. Een tsunami van psychedelische indiepop en psytrance, gestuurd door de geweldige instrumentatie van Benjamin Desmet en Jeroen Termote en op kop de sirene Stefanie Callebaut.


Van bij het eerste nummer stak het drietal het talrijk opgekomen publiek in hun achterzak. Ze openden met 'Gold' nadat er eerst een inleidend muziekje was, een soort lange intro van 'Gold', om de band het podium op te begeleiden. Eenmaal aangekomen lieten ze er geen gras over groeien, na 'Gold' volgde nog 'Arche' waarbij ze niet nalieten om je omver te blazen met alles wat ze te bieden hebben. De erg ritmische drum in samenspraak met de overdonderende stem van Callebaut knap verweven met de psychedelica die Desmet uit zijn keyboard en gitaar schudde leidde meteen tot een eerste hoogtepunt.

Nadien volgde het prachtige 'The Discovery' (waarvan we niet begrijpen waarom dit het album blijkbaar niet haalde) om daarna verder te gaan met hun nieuwste single 'Graffiti'. Een van onze favoriete nummers dat live nogal overweldigend overkomt, of zo voelt het toch. De instrumenten werden zodanig getokkeld dat ze de opbouw met een hoge intensiteit verzorgden waarna de zang inviel en nog straffer klonk dan op plaat. 'Aurora' ging op hetzelfde elan verder.

Nadien volgden 'Midnight Hour' en 'Pearls'. Na de aankondiging van die laatste reageerde een fan nogal opgetogen en riep ze "woohoo Pearls", wij waren het ingetogen met haar eens. 'Pearls' combineert dan ook het beste van wat SX te bieden heeft. Psychedelica, mysterie, sensualiteit en zelfs een soort van gitaar/keyboardsolo aan het einde. Dit prachtige nummer werd opgevolgd door 'Beach', dat vonden wij enigszins jammer daar 'Beach' volgens ons een minder nummer is. Ook live kon het ons niet echt overtuigen en we vinden deze kleine dip in een anders geweldig concert heel erg jammer.

Gelukkig volgden nog twee nummers. Het vrijwel obligate 'Black Video' was het eerste. Dit nummer bracht de Kortrijkzanen menige huiskamers binnen en blijft ongelooflijk populair. Ook live staat dit nummer als een huis en blijft het onverwoestbaar. Nadien volgde nog het beste nummer van 'Arche', 'The Future', dat zacht begint en uiteindelijk uitmondt in een apotheose van formaat, sommigen zeggen vergelijkbaar met Sigur Rós' Popplagid, maar zo ver durven wij niet te gaan.

Na deze afsluiter bleef het publiek wat verweesd achter: "Wat, is het al gedaan?" en "Hopelijk komt er nog een bisronde!". De bisronde kwam er uiteindelijk niet, het licht ging aan en de toeschouwers zochten hun weg naar buiten. Het concertseizoen is voor ons nog maar net begonnen, maar de kans bestaat dat we, na Sigur Rós afgelopen dinsdag, en dit concert de beste optredens op Belgische bodem al gezien hebben (al staat The Knife ook nog op de planning natuurlijk).

 

Aron