Discovery: Indiana

Bij de doorsnee discovery schotelen we u een mooi, korte biografie van de artiest in kwestie voor. Deze keer echter is er een klein probleem, daar er bijna niets over te vinden is. De muziek van Indiana zal dus voor zichzelf moeten spreken en doet dat naar ons aanvoelen ook. Voordeel is dan weer wel dat u als eerste uw vriendengroep kan informeren over dit pareltje.


Een klein stukje biografie is echter wel mogelijk. Zo weten we dat Indiana afkomstig is uit Nothingham, waarschijnlijk fan is van de Indiana Jones-filmreeks (zie haar artiestennaam en de link van haar facebook “Raiders of arks”) en ze graag katten ziet (ze heeft er vijf). Naast deze triviale feiten is er eigenlijk enkel nog haar uiterlijk  waar we op af kunnen gaan. Met een volgetatoeëerde arm lijkt ze zo een beetje de ‘evil-twin’ van Ellie Goulding die op straat in een ruige wijk opgroeide.

Dit laatste is eigenlijk een lijn die we kunnen doortrekken naar haar muziek. Ze maakt trage poppy songs waarbij R n’ B invloeden duidelijk naar boven komen, maar zelf is ze alles behalve een popprinsesje. Een duistere ondertoon en eerder duistere teksten (This isn’t love, it’s dangerous uit Bound) zijn een rode draad in haar muziek. U vraagt zich nu waarschijnlijk af waar en wanneer u haar eerste album kunt aanschaffen, maar net als bij de biografie moeten we u deze schuldig blijven. Het enige wat er momenteel ter beschikking is zijn enkele apart gereleasete singles. Eerst was er het prachtige Blind As I Am dat vorig jaar werd gelost. Echt een pareltje waarbij we u uitnodigen om gezellig weg te dromen.

Later vorig jaar kwam er dan een cover van Frank Ocean. ’s Mans single uit 2011, Swim Good, werd overgoten met een heerlijk poppy Indiana-sausje.

Eind januari van dit jaar werd er nog een single bijgevoegd. Het duistere Bound werd gereleased en heeft ons nog meer overtuigd van deze artieste.

Een optreden in ons belgenlandje staat alsnog niet op het programma, maar we kunnen enkel hopen dat ze wordt opgepikt door de wereldwijde media.

Aroen

CD-review: Biffy Clyro - Opposites

Met dit album hebben we het toch wat lastig gehad. Het Schotse Biffy Clyro, de oorsprong van de bandnaam blijft tot op heden een mysterie, toverde voor hun zesde plaat zowaar een dubbelalbum tevoorschijn. Omdat hun briljante jaren in feite achter de rug zijn, zouden 20 nummers sowieso te veel van het goede zijn, maar waar schrappen? En nog moeilijker, wat beoordelen?

De verwachtingen kunnen we in ieder geval al bevestigen: dit is zeker niet het beste werk van Biffy Clyro, en na een nummer of tien is het beste er inderdaad af. Gelukkig anticipeerden ze hier zelf voor door een verkorte editie op de markt te brengen met 14 nummers, waarbij ze genoeg zelfkennis voor de dag hebben gelegd om de beste nummers eruit te pikken.  Probleem opgelost. (Maar gooi Modern Magic Formula er dan toch maar af voor The Fog. Voor de zekerheid.)

Opposites vergelijken met hun oude werk is zowel oneerlijk als onmogelijk. Ze hebben nu eenmaal het maken van meesterwerkjes ingewisseld voor een groot publiek en een straffe hoeveelheid airplay in de Britse alternatieve media. Je suf zoeken naar een refrein (The Vertigo Of Bliss) of een onweerstaanbare drang naar destructie tijdens een emotioneel heen-en-weer-geschud  (Infinity Land), die tijden zijn voorbij. Helaas voor hen is dat grote publiek en airplay op het continent redelijk relatief. De AB Box valt wellicht tegen na de Britse stadions, bij de eenmalige draaibeurt van 'Mountains' noemde Ayco Duyster hen nog Engels, waarna ondergetekende sms-gewijs de puntjes op de i gezet kreeg, en terwijl het album nummer 1 bereikt in de Britse albumcharts, halen ze bij ons voorlopig plaats 76, nog ver verwijderd van de nieuwe van Lord Huron en die van I Am Kloot.

De plaat zelf dan: na een eerste luisterbeurt krijg je vooral een zeer groot déjà vu-gevoel. Bubbles komt spontaan in je op bij onder andere(!) Sounds Like Balloons, Opposite heeft wat weg van Many Of Horror,... Maar na een luisterbeurt of drie besef je meer en meer dat dat eigenlijk een groot compliment is. Wanneer je de albumgrens overschreden hebt, merk je tevens dat er wel degelijk afgeweken wordt van hun succeslijn. Hun typische grungy gitaren zullen ze nooit achterwege laten, maar wanneer een trompet de overhand krijgt (Spanish Radio) en elektronica zijn intrede gaat doen (Skylight), merk je dat ze toch hun best gedaan hebben te variëren.

Met Black Chandelier hebben ze al een eerste straffe single gebracht, maar met pakweg Biblical, Different People of Opposite kunnen ze het mainstream succes van Mountains misschien wel evenaren. Het blijft helaas jammer dat je als luisteraar tijd verspilt zoekend naar de betere nummers in die overvloed aan goede, maar hetzelfde klinkende materiaal. A Girl and His Cat, Little Hospitals en zowat de helft van disc 2 niét skippen wordt op die manier heel onverstandig, en zo verwordt het album helaas tot een verzameling singletjes. Het tweede album laten vallen is een waardig alternatief, maar probeer toch tenminste ook Spanish Radio en Skylight mee te pikken.

Dit album is de ideale substituut van het opnieuw on hold gezette Foo Fighters, maar met een bijwijlen heel melige kant en een wat klassieker instrumentarium ter begeleiding. Het rockt, en af en toe raakt het ook de gevoelige snaar(The Fog; The Thaw; Opposite). Opposites is sowieso niet waar veel fans van het eerste uur vergeefs op hoopten, maar het is wel een bewijs dat groot worden niet altijd een negatieve weerslag hoeft te hebben op de kwaliteit van de muziek.

Bij wijze van overzicht, de betere nummers:

Different People

Black Chandelier

Sounds Like Balloons

Opposite

The Joke's On Us

Biblical

The Fog

The Thaw

Spanish Radio

Trumpet or Tap

Skylight

Picture A Knife Fight

Maarten

Single van de week: Daughter - Still

Opnieuw een betoverend mooie single van Daughter, meteen ook gebombardeerd tot onze nieuwe single van de week!

Discovery: Ewert and The Two Dragons

Hoog tijd om jullie nog eens kennis te laten maken met een toffe, nieuwe band. Deze keer valt de eer te beurt aan Ewert and The Two Dragons, een folky indierockband uit Tallinn, Estland. Deze band releasete zijn debuut in 2009 en heeft sindsdien in sneltempo  de Baltische staten veroverd. Door critici werden ze bestempeld als 'het kroonjuweel van de Estlandse  muziek' (niet moeilijk als je het ons vraagt) en het Finse muziekblad Rumba noemde hen de beste band van het Positivus-festival, het grootste Baltische muziekfestival, van 2011. Kortom, er zijn weinig interessantere Estse bands te ontdekken.

Bandleden Ewert Sundja, Erki Pärnoja en Kristjan Kallas zijn vrienden die in 2008 beslisten om samen te gaan spelen, ze noemden zichzelf Ewert and the Two Dragons, naar een film waar Ewert Sundja erg fan van was. Welke film het was vinden we niet terug, maar na verloop van tijd, wenden de andere leden aan de naam en werd ze uiteindelijk behouden. Bij hun eerste optredens speelde het drietal voornamelijk covers van Radiohead, The Police, Jeff Buckley en vele andere. Na verloop van tijd begonnen ze hun eigen nummers te fabriceren en dat resulteerde in 2009 in de release van hun debuutalbum "The Hills Behind The Hills".

Toen ze echte optredens begonnen te geven, sloot er zich een vierde lid aan. Ivo Etti, die de nobele taak kreeg zich bezig te houden als tweede gitarist, achtergrondzanger en Balalaikaspeler. Hun debuutalbum resulteerde in een eerste Baltische tour en ze deden dat zo goed, dat ze een contract kregen aangeboden bij het wereldvermaarde 'I Love You' records. Hier releaseten ze hun tweede album "Good Man Down". De eerste single uit dat album was "(In The End) There's Only Love".

Dit album was het best verkopende Estse album ooit en werd heel goed onthaald in Letland, Finland, Frankrijk en Zweden. In 2013 wonnen ze een EBBA-award (European Border Breaker Award) voor de beste, nieuwe en beloftevolle artiest. Wie zijn wij om te zeggen dat de jury van de EBBA's er niets van kent? We laten u nog met de titeltrack uit het tweede album van Ewert and the Two Dragons, volgens ons hun beste nummer, "Good Man Down".

Concertverslag: The Joy Formidable (Botanique)

The Joy Formidable en de Botanique, dat kan eigenlijk niet meer fout gaan. Het is al de vierde keer dat dit Welshe trio langskomt in Sint-Joost-Ten-Node en de liefde tussen beide lijkt nog steeds niet bekoeld. De band liet meerdere malen blijken hoe blij ze waren er nogmaals te staan en ook het publiek lijkt nog niet uitgekeken op Ritzy en haar kornuiten, de Orangerie zat goed vol, niet uitverkocht, maar wel erg gevuld, en ging uit zijn dak van begin tot eind.

Maar eerst nog een woordje over het voorprogramma, We are Animal, net als The Joy Formidable, ook een Welshe band. We moeten eerlijk bekennen dat we nog nooit van dit quintet gehoord hadden en we wat twijfelden of ze wel de moeite waard waren. We hebben ons nog nooit zo erg vergist, wat dit rockgroepje op ons los liet deed bij wijlen denken aan het beste wat Django Django te bieden heeft en we vonden hen zo geweldig dat we vinden dat een eervolle vermelding in dit verslag niet genoeg eer is voor deze mannen. We hebben dan ook besloten om hen, ooit, eens een eigen discovery te geven.

Het hoofdact had dan weer alle registers opengetrokken voor dit concert (en wellicht voor de hele tour). Zo was er achteraan het podium een groot wit doek geplaatst waarop allerlei beelden te zien waren. Het ene beeld iets appetijtelijker dan het andere. Zo zag je tijdens het eerste nummer Cholla, het gewei van een hert, behoorlijk onschuldig allemaal, maar tijdens, denken we, Maw Maw Song, zagen we een nogal vadsige mijnheer of mevrouw een worstenbroodje of iets dergelijk opeten. Die man of vrouw deed dat zo walgelijk dat we begonnen te walgen van afschuw en spontaan besloten nooit meer een worstenbroodje aan te raken. Ook was er op dat scherm een wolvenkop van LED-lampjes gemonteerd.

Ritzy, Rhydian en Matt slaagden er ook in het goede evenwicht te vinden tussen hun nieuwe cd en hun ouder werk, al lag de focus deze keer, uiteraard, meer op het nieuwe werk. Zo trapten ze af met het nieuwe nummer 'Cholla' dat gevolgd werd door 'Austere'. Die laatste kwam uit een van hun eerste EP's. Dan volgde 'This Ladder Is Ours' en 'The Greatest Light is The Greatest Shade'. Het was van het begin duidelijk dat dit een goed optreden zou gaan worden en het publiek  pikte dat dan ook direct op. Aanvankelijk leken er meer recensenten dan fans aanwezig te zijn, getuige de veel te dure camera's op de eerste rij, die op onze zenuwen werkten. We vroegen ons eigenlijk af of die mensen gekomen waren om het concert te zien, of om foto's te trekken, het tweede antwoord bleek het juiste te zijn.

The Joy Formidable liet dat niet aan het hart komen en in hoog tempo scheerden de nummers voorbij. 'Little Blimp', 'While The Flies' en 'Cradle' schoten aan je voorbij. Het viel op dat de nummers die ons op plaat niet wisten te bekoren, zoals 'Little Blimp' en later ook 'Forrest Serenade', live echt heel sterk waren en ons deden beseffen dat het echt wel heel sterke nummers zijn. Dan werd er plots een rustmoment ingebouwd met behulp van het geweldige 'Silent Treatment'. Het publiek werd iets ingetogener en leek deze stille behandeling wel te appreciëren.

Na dit korte intermezzo, was het tijd voor Maw Maw Song. Een nummer dat door Ritzy Bryan als volgt werd ingeleid: "It's time to play a song we have really enjoyed playing live during this tour. We noticed people kind of made up their own dance to it, so show us your moves Brussels". Wat er van aan is, weten we niet, maar het was duidelijk dat het publiek de boodschap begrepen had en ze gingen helemaal los. Er werden nog enkele nummers gespeeld, die we ons niet helemaal herinneren, voor de band voor de eerste keer het podium verliet.

Toen de band het podium opkwam voor de bisronde, vermeldde Ritzy nog eens hoe blij ze was dat ze terug waren en herkende prompt een fan uit het publiek. Ze legde uit dat ze hem herkende omdat hij de vorige keer had proberen crowdsurfen, maar het publiek, helaas voor hem, weigerde hem op te vangen. Ze moedigde de jongeman aan om het later nog eens te proberen. De bisronde stak van wal met 'I Don't Want To See You Like This'. Later kwam 'The Ever changing spectrum of a Lie', dat heel plots overging in 'Whirring'. Tijdens deze laatste besloot bovengenoemde fan het nog eens te proberen, waar hij in slaagde. Hilariteit alom bij Ritzy, Rhydian en Matt.

Na het concert konden we alleen maar besluiten dat we een geweldig concert gezien hadden, een dat zeker voor herhaling vatbaar is en waar we nu al naar uitkijken. Moe maar tevreden keerden we huiswaarts, nog grotere fans dan we al waren, licht euforisch en uiteraard met de muziek van The Joy Formidable die door onze koptelefoon weerklonk.

Single van de week: John Legend - Who did that to you?

Voor diegenen die Django Unchained nog niet zagen: zeker doen! Ons viel alleszins ook de heel erg passende muziek op, met deze single van John Legend op kop. Een aanrader!