Single van de week: S O H N - The wheel

Kort geleden dook dit nummer in muziekblogland op, en meteen slaagde S O H N er in om behoorlijk wat fans te verzamelen. Wie het is enzo, geen idee, we weten alleen dat dit nummer het eerste is van zijn eerste EP, en dat het heel speciaal, vrij uniek, en in feite ook wel heel erg goed is. Zeker eens luisteren!

Concertverslag: The XX (Lotto Arena)

The XX - Lotto Arena

Intimistische schoonheid

The XX live in Antwerpen, daar moesten we bij zijn. Niets of niemand zou ons tegenhouden en dat gebeurde dan ook niet. Gelukkig maar, de Britten slaagden er in het talrijk opgekomen publiek stil te krijgen met hun trage, dromerige pop.

Maar eerst het voorprogramma, en wat voor een. Niemand minder dan Austra zou ons gaan opwarmen voor The XX. We weten dat bij de meesten onder jullie de naam Austra niet echt een belletje zal doen rinkelen, maar wij waren heel erg blij toen we dit nieuws vernamen. Zoals we al zeiden, is Austra niet zo heel erg bekend in onze contreien, daarom deze korte inleiding. Austra is een Canadese band, opgebouwd rond frontvrouw Katie Austra Stelmanis (nu weet u ook meteen waar de groepsnaam vandaan komt). Ooit scoorden de Canadezen een bescheiden hit met het geniale ‘Lose it’. Austra slaagde erin ons te overtuigen, maar dat gold blijkbaar niet voor de rest van het publiek, die het toch wat minder konden smaken. Daar bracht het voorheen genoemde ‘Lose it’, de afsluiter, verandering in. Voor ons was de avond al grotendeels geslaagd.

The XX opende, achter een vrijwel transparant gordijn, met ‘Angels’, een beetje schlemielig zoals de Sigur Rós van den Aldi. Daarna viel het doek neer, tot jolijt van het publiek. De Britten gingen verder met ‘Heart Skipped a Beat’, om daarna ‘Infinity’ boven te halen. Romy Madley Croft ontpopte zich hierbij tot een sterke, zelfverzekerde frontvrouw, dat waren we niet gewoon van het anders zo kwetsbare en timide drietal, maar geen erg. Nadien vond Oliver Sim dat zijn tijd gekomen was en hij sprak de zaal even toe met de woorden: “We’ve never seen an arena so quiet’. Het publiek antwoordde door een oorverdovend geluid te produceren.

Jamie XX speelde onlangs nog op I Love Techno in Gent en soms leek het alsof hij het gevoel had dat hij dat nog eens in de verf moest zetten. Zo werden de nummers ‘Sunset’, ‘Reunion’, ‘Swept Away’ en ‘The Night’ feilloos aaneengeregen en omgetoverd tot echte dancetracks, op het randje van House af soms, het publiek danste en amuseerde zich rot.

Het tempo werd dan uit de set gehaald en Sim en Croft begonnen, soms weifelend, een ziek spelletje van aantrekken en afstoten met elkaar en het publiek te spelen. In ‘Missing’ trokken ze elkaar aan om dan, met eenzelfde kracht elkaar weer af te stoten met ‘Tides’. Dit spelletje speelden ze soms letterlijk in hun bewegingen, zo voerden ze een schaduwdans met elkaar uit, op zo’n manier dat halzen van hun instrumenten elkaar bijna beroerden, maar net niet botsten.

We zeiden daarnet dat enkele nummers omgetoverd werden tot opzwepende dancetracks, maar het omgekeerde was ook waar en verschillende nummers werden een veel trager tempo aangemeten. Zo werd het ‘go slow’-refrein van ‘Chrystalised’ gedesabstraheerd door het nummer zachtjes te laten uitdoven en toverde The XX de Lotto Arena om tot een heuse, veilige schuilplaats met ‘Shelter’.

Na de set kwamen de drie nog eens terug voor een, weliswaar, korte bisronde. ‘Our Song’, het enige nummer dat we ons daaruit kunnen herinneren, was een mooie afsluiter voor een tof concert. Het Britse drietal speelde een verbluffend optreden en wij hopen dat ze ons de volgende keer nog eens binnen laten in die knusse, intieme, doch donkere wereld van hen.

Aron

One Hit Wonderland: Noir Désir - Le vent nous portera

                                   Noir Désir – Le vent nous portera

De band

Noir Désir is een Franse groep actief van 1983 tot 2010. Gedurende die periode waren ze één van de populairste rockbands in Frankrijk, met verschillende albums die meer dan een miljoen keer over de toonbank gingen, maar buiten Frankrijk scoorden ze slechts deze ene hit. Muzikaal gezien ligt ‘Le vent nous portera’ niet helemaal in het verlengde van het oeuvre van Noir Désir, dat over het algemeen iets steviger rockt. “l’ Homme pressé” is hier een goed voorbeeld van. Hun laatste album, ‘Des visages des figures’, waar ook deze ene grote hit op staat, is echter een stuk rustiger dan het vorige werk. Dit album kwam trouwens uit op 11 september 2001, een dag die we ons allemaal nog wel herinneren…

Het meest opvallende aan de band is jammer genoeg een gebeurtenis uit 2003. Op een dronken avond in een hotel in Vilnius, Litouwen, kwam het tot een ruzie tussen zanger Bertrand Cantat en zijn toenmalige vriendin (Marie Trintignant), waarbij hij enkele rake klappen uitdeelde. Enkele dagen later bezweek ze aan haar verwondingen. Cantat werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 8 jaar, waarvan hij er 4 effectief moest uitzitten. Na zijn vrijlating kwam er nog wel een korte poging om de band, die nooit gesplit was tijdens zijn gevangenschap, nieuw leven in te blazen, maar in 2010 hielden ze er dan toch definitief mee op.

(nog een klein weetje voor zij die Gouden Palm-winnaar Amour van Michael Haneke gezien hebben, hoofdrolspeler Jean-Louis Trintignant is de vader van Marie Trintignant...)

Het nummer

‘Le vent nous portera’, de eerste single van ‘Des visages des figures’, bereikte onder andere de eerste plaats in de Italiaanse hitlijsten, de derde plaats in Frankrijk en de zevende plaats in België. Het nummer is geschreven in samenwerking met Manu Chao, die ook een deel van de gitaarlijn inspeelde.

 Corneel

Nieuwe muziek van oude bekenden

Enkele oude bekenden lieten onlangs iets nieuws op de wereld los. Niet allemaal even overtuigend daarom, maar toch interessant genoeg om er hier een berichtje aan te wijden.


Stereophonics - In a moment
Een vrij klassiek Stereophonics-nummer, vrij donker wel. Ze hebben ooit wel al beter geschreven, maar toch weer een heel sterke melodie in het refrein.

Ben Howard - Call me maybe (Carly Rae Jepsen cover)

Inderdaad ja, een cover van het tenenkrullende 'Call me maybe', en het moet gezegd zijn, complimenten aan Ben Howard, hij maakt er zowaar echt een goed nummer van.

Jim James - Know till now

Jim James, horen we u zeggen? Een oude bekende in die zin dat het de zanger is van My Morning Jacket, van wie de eerste solo-cd in februari in de rekken ligt. Zonder veel twijfel het beste nummer uit dit overzichtje.

Jamie Lidell - What a shame

Een vrij experimenteel maar toch ook heel herkenbaar nieuw nummer van popprins Jamie Lidell. Wij zijn nog niet helemaal overtuigd, maar goed, heel vaak hebben we nog niet geluisterd.

Johnny Marr - The messenger
Het eerste solowerk ooit uitgebracht door Johnny Marr, en meteen ook de voorloper van het eerste soloalbum van de legendarische gitarist van The Smiths. Vrij standaard britpopnummer, maar zeker de mooie gitaarlijnen zorgen ervoor dat het toch net iets boven de middelmaat uitstijgt.

Corneel

Don't look back in anger: David Bowie, een muzikale kameleon

Onlangs kon u op onze blog een kort verslagje lezen van ‘Dave’, de film over David Bowie, tijd om ook het fenomeen Bowie zelf eens onder de loep te nemen.

David Bowie (echte naam David Robert Jones) begon zijn carrière als saxofonist en zanger bij bandjes als The Lower Third. Medio 1967 bracht hij zijn eerste album uit, ‘David Bowie’ getiteld, een plaat die toen nog mijlen ver lag verwijderd van de sound waarmee hij later zo populair werd Dat was toch even anders met het in 1969 uitgebrachte ‘Space Odyssey’, waarvan de titelsong trouwens gebruikt werd bij de maanlanding. Het werd een commercieel succes, vooral dan in het Verenigd Koninkrijk. Vanaf toen begon Bowie zich als een ware als een echte kameleon te etaleren, met wisselend succes.

De eerste single ooit uitgebracht onder de naam 'David Bowie' (toen nog David Bowie & The Lower Third):

Een eerste in het oog springend alter ego was Ziggy Stardust, een creatie die als het ware een eigen leven begon te leiden. De provocerende uitstraling, de kledij, de geschminkte gezichten en de haardracht kwamen nogal kitch over, maar het werkte wel. Het publiek genoot met volle teugen en hij bracht in die periode zeer in het oog springende en populaire platen op de markt als ‘Alladin Sane’ en ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars’, één van zijn meest succesvolle albums en ook nu nog steeds een echte klassieker. In 1973 nam hij op het podium afscheid van zijn creatie met de woorden ''dit is niet alleen het laatste concert van deze tour, dit is het laatste concert dat we ooit nog zullen doen''.

Net op het toppunt van zijn succes besloot hij dus een heel andere weg in te slaan. ‘Diamond Dogs’ (1974, één van onze persoonlijke favorieten!) was het eerste album na de Ziggy-periode. Een voor het grootste deel vrij rechttoe rechtaan rock n’ roll album met als thema Bowie’s visie op een apocalyptische wereld, waarop, hoewel het nog steeds aansluit bij de vorige periode, toch al wat aanzetten in een nieuwe richting te horen zijn.

Met ‘Young Americans’ (1975) liet hij dan al een iets groter tipje van de sluier zien, het werd zelfs een beetje een soulplaat om het zo te zeggen. Maar de grote verandering kwam bij het introduceren van The Tin White Duke. Het luide een van zijn meest experimentele periodes in, vaak onder invloed van LSD en andere drugs, en resulteerde in het in Berlijn opgenomen ''Berlin trio'' ‘Low’, ‘Lodger’ en ‘Heroes’. Commercieel misschien net iets minder succesvol, maar tot op heden nog steeds drie albums die staan als een huis en instrumentale meesterwerken bevatten, in samenwerking met Brian Eno. Of neem nu de Klassieker 'Heroes', een song die hem eind jaren ‘70 weer de faam bezorgde van de begin jaren, en Ziggy Stardust niet deed vergeten, maar een andere bladzijde in zijn carrière deed beginnen.

'Scary monsters... and super creeps' (1980) was weer een nieuwe carrièrezet. De invloeden van zijn Berlijn-periode waren duidelijk nog aanwezig, maar er was toch ook een ander geluid merkbaar. Met schitterende songs als 'Ashes to ashes' en 'Fashion' waren zijn eerste stappen in de jaren '80 bij deze gezet.

Hierna ging Bowie wederom een heel andere kant op. In het zog van de zogenaamde New Romantic bands als Duran Duran (die beweerden grote fan te zijn van o.a.Bowie) besloot David te laten zien dat ook hij een commerciële plaat kan maken. ‘Let's Dance’ deed bij fans van het eerste uur de wenkbrauwen fronsen, ook ik heb persoonlijk een liefde/haat ding met deze plaat, maar het zorgde, met onder andere hits als ‘China Girl’ en titelsong ‘Let’s dance’ voor een groot succes bij het grote publiek. Meer nog, 1983 was een echt “Bowie-jaar” om het zo te zeggen. Hij verkocht met moeite zalen uit, speelde op grote festivals en zowel de plaat als de single werden een wereldwijd succes.

Eén van zijn 5 nummer-1 hits in het Verenigd Koninkrijk: Under Pressure samen met Queen:

En toen ging het fout: om te proberen dat succes aan te houden kwam in 1984 ‘Tonight’ op de markt, een veel minder gesmaakt album, met enkel het duet met Tina Turner en enkele nummers samen met Iggy Pop als lichtpunten. Het grote succes van de voorganger bleef uit. Met het in 1987 uitgebrachte ‘Never let me down’ bracht vervolgens hij een van zijn minst sterke albums uit en leek het definitief de verkeerde kant op te gaan, hoewel de daarbij horende “Glass Spider tour” (die hem oa naar Rock Werchter bracht) een visueel spektakel was en dus ook zeer succesvol.

Het werd een tijdje stil rond David Bowie. Eind de jaren ‘80 begon hij dan met Tin Machine een heel nieuw project. De band had niet echt veel succes maar bracht drie pareltjes van albums uit die later wel zouden gezien worden als een mijlpaal.

Solo liet Bowie het commerciële voor wat het was en ging hij terug de experimentele toer op. Dat resulteerde in 1993 in een minder gekend album, 'Black tie, white noise', dat ondanks de fijne songsniet echt tot het grote publiek wist door te dringen.

In 1995 verraste hij vriend en vijand met ‘Outside.1’, waarop Bowie op de toen in opgang zijnde Drum&bass lichting leek in te spelen. Het electronische album vol experimentele deuntjes liet een Bowie zien waarin hij het best is. Het daaropvolgende ‘Earthling’ ging op datzelfde elan door, en bracht hem in 1996 en 1997 opnieuw naar Rock Werchter, waar vooral de heel experimentele uitvoeringen van oudere songs in het oog sprongen. Wat mij persoonlijk betreft waren deze twee albums de terugkeer van de experimentele David Bowie waar ik altijd heb van gehouden.

De schitterende en sterk onderschatte albums ‘Hours’ (1999), ‘Heathen’ (2002) en ‘Reality’ (2003) lieten een terugkeer zien naar de singer-songwriterperiode van ‘Hunky Dory’. Het zou hem in 2004 normaal gezien naar Rock Werchter brengen, maar jammer genoeg kreeg hij kort ervoor een lichte hartaanval , waardoor hij deze tournee moest cancelen. Het betekende ook meteen het einde van zijn carrière, want buiten sporadisch eens een gastoptreden, o.a. bij een optreden van David Gilmour of Arcade Fire, of backing vocals op platen van o.a. TV On The Radio en zowaar zelfs Scarlet Johansson, lijkt Bowie van de aardbodem verdwenen. Soms verschijnen er wel eens foto's waar hij met zijn dochter over straat loopt, wat doet vermoeden dat David Bowie een brave huisvader geworden is. De vraag dient gesteld, kan je hem dit kwalijk nemen? Na een carriere van meer dan 40 jaar, met ongeveer 140 miljoen verkochte albums, en op de leeftijd van 65 jaar denk ik persoonlijk van niet!

David Bowie is zonder twijfel een fenomeen, wiens invloed op de muziekscene van zowel vroeger als nu nog steeds heel groot is.

We kunnen dan ook absoluut aan iedereen aanraden om zelf ook eens op ontdekkingstocht te gaan door zijn indrukwekkende carrière, en indien mogelijk toch zeker ook eens de film ‘Dave’ mee te pikken.

Wist je trouwens dat...

Bowie niet alleen een enorm getalenteerd musicus is, maar ook als acteur een mooie carrière uitgebouwd heeft? Zo is hij onder andere te zien in 'The man who fell to earth', 'The prestige', 'Basquiat', 'The last temptation of Christ' en 'The hunger'.

Erik

CD-review: Peter Broderick - These walls of mine

Peter Broderick is een vreemde vlerk in het muziekwereldje. Zijn muziek varieert van instrumentale minimalistische pianomuziek naar experimentele rap meets indie, en sinds zijn eerste solorelease in 2007 heeft hij al een tiental albums op zijn naam staan (twee per jaar!), terwijl hij af en toe nog tourt, solo of met Efterklang, waar hij nog lid van geweest is. Een muzikant met creativiteit en energie te over dus.

Zijn laatste langspeler These Walls Of Mine komt er 9 maanden na zijn vorige, http://www.itstartshear.com, wat ook een internetlink is die leidt naar al zijn muziek, gratis, met bij elk nummer een uitgebreide uitleg over de oorsprong en de betekenis van de nummers. Dat album was trouwens ook een pareltje.

These Walls Of Mine start met Inside Out There, een track die na een ietwat vervelende intro opbouwt naar een zweverig nummer, dat vooral door het prachtige vioolstuk meteen bij de keel grijpt. Freyr! is dan weer een heel ander nummer, waar Broderick begint met het voorlezen van een mail die hij - al dan niet echt - gekregen heeft van zijn vader. De inhoud lijkt op het eerste gezicht heel tragisch (I'm so sorry to tell you that Freyr is gone / he disappeared on november 3th), maar blijkt uiteindelijk om een kat te gaan (uiteraard nog steeds heel erg, dat durven we niet te betwijfelen). Hierna maakt Broderick een muzikale versie van de e-mail, wat hij eveneens doet bij These Walls of Mine I+II. Dit is een soort van centerpiece in het album, waarbij hij in deel 1 een zelfgeschreven tekst voorleest en deze woorden nadien op zeer experimentele wijze, met een vreemd pianomuziekje en bijna rappend, verwerkt in een nummer. Het gekke is echter dat hij dit ook allemaal uitlegt aan de luisteraar.

In het bloedmooie I Do This legt hij dan weer uit hoe hij zijn muziek schrijft en waarom zijn liedjes zo klinken zoals ze klinken (onder andere vol sehnsucht). Vooral de dubbele stem die naar het einde toe meer manifest wordt, maakt dit nummer echt speciaal en ontroerend. Copenhagen Ducks staat ook op het lijstje "vreemde nummers en lyrics". Dit nummer begint met een repetitief stuk met ooh's en aah's, waarna een vreemde en vrij banale conversatie zich ontspint (met als belangrijkste thema, u raadt het al, een eend in Kopenhagen). Hoewel de beschrijving van het nummer eerder negatief klinkt, is het in de praktijk een heel interessant en begeesterend nummer.

Peter Broderick slaagt erin om een boel uiteenlopende nummers op één album te zetten en maakt er zo één geheel van dat veel sterker is dan enkel de som van de delen. Een algemene teneur bij dit album is dat het heel belangrijk is goed naar de lyrics te luisteren, die vaak erg centraal staan in zijn nummers. Op één of andere manier weet hij zelfs een nummer met een opgewekte melodie over een weggelopen kat tot in de ziel te laten pijn doen, of laat hij je filosoferen over Scandinavische watervogels . Of hoe hij humor en tragiek geniaal versmelt, zoals we dat ook kennen van Olafur Arnalds' concerten.

Er staan echter ook een paar mindere nummers op, die vermoedelijk onvermijdelijk zijn bij dit soort van experimentele cd met soms erg uiteenlopende nummers. Proposed Solution to the Mystery of Soul en When I Blank I Blank zou je eventueel kunnen overslaan, en na enkele luisterbeurten is de originaliteit van These Walls Of Mine I uiteraard ook verdwenen. Maar als je dit album als een geheel bekijkt (wat vermoedelijk ook de bedoeling is), dan kan je niet anders concluderen dat Broderick er opnieuw in slaagt een meesterwerk uit te brengen. En dat al voor de 2de keer dit jaar, straf!

Maarten