Single van de week: Foals - Inhaler

We moeten toegeven, bij de eerste luisterbeurt waren we allerminst overtuigd, maar hoe vaker we het horen, hoe beter we het ook gaan vinden. Terecht dus onze nieuwe single van de week, de nieuwe single van Foals!

Concertverslag: Exitmusic (Vooruit)

Eén van dé ontdekkingen van 2012 moet het zijn, Exitmusic. De band, bestaande uit actrice-zangeres Aleksa Palladino (voor de fans van Boardwalk Empire: Angela Darmody) en haar man Devon Church, bestaat eigenlijk al sinds 2003, maar brak pas dit jaar, met hun tweede album ‘Passage’, (een beetje) door. Wij twijfelden er alleszins geen seconde aan om een ticket te kopen toen we hoorden dat ze (voor slechts 8 euro) in de Domzaal van de Vooruit zouden optreden. Toffe zaal trouwens, een podium is er niet dus de bands spelen gewoon op de vloer, terwijl het publiek op een uitschuifbare tribune zit.

Maar goed, het optreden dus. Opgewarmd werden we door True Bypass, bestaande uit Chantal Acda van oa Isbells en ex-dEUS gitarist Craig Ward, die ons er aan herinnerden hoe mooi het geluid van een akoestische gitaar nu weer kon zijn. Rustig voortkabbelende liedjes, mooie samenzang, kortom niets wereldschokkends ofzo, maar slecht was het ook allerminst.

Exitmusic zelf begon er met ‘The sea’ en ‘The modern age’ (een tweetal weken geleden onze Single van de week, en meteen een serieus hoogtepunt in de set) direct heel goed aan. De fantastische, vaak door merg en been gaande stem van Aleksa Palladino (vergelijkbaar met de stem van Victoria Legrand van Beach House, maar dan zo mogelijk nog krachtiger) maakte meteen indruk, en ook qua instrumentatie zat het wel goed. Af en toe prachtig subtiel, maar vaker groots en episch, à la Sigur Rós bijna. Live stonden ze trouwens met drie op het podium, maar opvallend genoeg zonder drummer.

Op het programma stond de volledige recentste cd, aangevuld met één ouder nummer. De sfeervolle, emotionele dreampopnummers komen stuk voor stuk goed tot hun recht live. En of het nu de meer elektronisch getinte nummers of de naar shoegaze neigende nummers zijn, allemaal komen ze even filmisch (mede door de beelden op het achtergrondscherm), passioneel en oprecht over.

Het beste had de band evenwel tot het einde bewaarde. ‘Passage’, volgens ons het beste nummer op de plaat, zorgde ook live voor een heel meeslepend hoogtepunt, en in afsluiter ‘Sparks of light’ werden de registers helemaal open getrokken. Jónsi-gewijs bewerkte Devon zijn gitaar met een strijkstok, wat er in combinatie met de klaagzangen van Aleksa voor zorgde dat het melancholische nummer live uitgroeide tot hun eigen ‘Untitled #8’, hun eigen pièce de résistance. De outro, met de repetitieve zinsnede “We are sparks of light, but we hide it”, zorgde voor een perfect einde van het optreden.

Een grote massa volk konden ze jammer genoeg nog niet lokken naar de Vooruit Domzaal, al zijn we er van overtuigd dat erkenning bij een groter publiek wel zal volgen als ze blijven voortdoen zoals ze bezig zijn. Bovendien zijn het dan ook nog eens heel sympathieke mensen, zo bleek uit het korte babbeltje dat we nog met hen konden slaan na het optreden.

Tot slot nog dit: pukkelpop-programmatoren, mis deze band niet, ze passen als gegoten op jullie festival!

 Corneel

Discovery: Misteur Valaire

Misteur Valaire

Als we spreken over de Canadese muziekscène, weten we dat de meesten onder jullie waarschijnlijk meteen denken aan Neil Young, Bryan Adams, Nickelback, Celine Dion of Justin Bieber. Desondanks heeft dit grote, noordelijke land heel wat meer te bieden . Zo vermoeden we dat jullie niet snel de link zullen leggen tussen dit barkoude land en de warme, dansbare mix tussen hip-hop, jazz en electro die ons wordt aangeboden door Misteur Valaire.

De vijf jongens uit Québec spelen al sinds hun zesde samen op hun trompetten, saxofoons en percussieinstrumenten en op hun 25^ste besloten ze Misteur Valaire op te richten. In 2005 brengen ze hun eerste album Mr. Brain uit, een album vol electro-jazz dat sterk geïnspireerd werd door hun jazz opleiding.

Hun tweede langspeler, Friterday Night, volgde in 2007 en de richting waarin de jongens uitgingen werd nog duidelijker. De introductie van samples en een feestelijker geluid zorgde voor hun eerste swingende album, met onder meer pareltjes als It’s All Good en Press 2. Dit album gaf een boost aan hun bekendheid en het vijftal sleepte enkele Canadese muziekawards in de wacht.

In 2010 behaalde het vijftal zijn grootste succes met hun derde album, Golden Bombay. Op dit album schoven de jongens meer op richting popmuziek en er werd  ook met verschillende mensen samengewerkt, waaronder Bran Van 3000 (bij ons bekend van de hit Drinking in L.A.). Vanop dit album werd ook de single (mogen we hit zeggen?) Ave Mucho (feat. Bran Van 3000) geleverd. Dit album betekende de doorbraak in Canada en de rest van de wereld, met als gevolg een eerste Europese tour.

Als we dan nog enkele dingen mogen aanraden, zijn dat topsongs als Lillehamer en Gumshoe, maar toch vooral een optreden. Wat naast lekker swingende muziek, staat Misteur Valaire ook voor een spetterende liveshow. Zoals de ondergetekende op Dour 2011 mocht meemaken, is Misteur Valaire echt wel een geweldige liveband die je live moet gezien hebben. Als we dan toch één cd moeten aanraden, dan zal het toch hun eerste livealbum Live @ Montreal zijn!

 

Aroen

Don't look back in anger: Roxy Music

We schrijven 1970. Keramiekleraar Bryan Ferry gaat via een advertentie op zoeknaar een toetsenist, om samen met hem en bassist Graham Simpson een bandje op te richten. Deze twee heren kennen elkaar nog van hun college jaren en de groep The Gas Board. Andy McKay reageert op de advertentie maar niet om keyboard te spelen, nee, als saxofonist. In hun zoektocht naar een keyboardspeler komen ze terecht bij Brian Eno, die Andy nog kende van zijn universiteitsjaren.

De zoektocht naar een perfecte drummer was een ander verhaal, maar uiteindelijk kwamen ze terecht bij de geweldige Paul Thompson. Als gitarist werd, na het voorspoedig vertrek van de oorspronkelijke gitarist Roger Bunn, Phil Manzanera aan de band toegevoegd. Met deze line up werd het eerste album ‘Roxy Music’ uitgebracht.

Opvallend was niet alleen de heel 'art' aanvoelende muziek met een streepje 'glam', ook de platenhoes sprak tot de verbeelding, wat zo zou zijn bij alle platen uit hun beginjaren. Steevast stonden er mooie vrouwen op de hoes, vaak in verleidelijke poses. Zo stond op de hoes van het album ‘Siren’ (1975) het voormalige liefje van Bryan Ferry, Jerry Hall als een soort sirene afgebeeld.

Muzikaal was de band zijn tijd ver vooruit. De eerste jaren waren er ook heel wat wisselingen bij de band, de verschillende ego's samen laten werken was niet zo simpel. Het grootste slachtoffer was Brian Eno, die dreigde populairder te worden dan Bryan Ferry en dus moest vertrekken (na het uitbrengen van ‘For You Pleasure’ waar Amanda Lear stond afgebeeld die uitdagend haar zwarte panter uitliet).

Ook muzikaal bleven ze de heel experimentele weg opwandelen. Na het verdwijnen van Eno werd zijn plaats ingenomen door Eddie Jobson. Met hem werd nog in hetzelfde jaar, 1973, ‘Stranded’ uitgebracht. En ook het tot de verbeelding sprekende ‘Country Live’ (1974) was een schot in de roos, maar bracht ook alweer een heel ander geluid.

Op opvolger ‘Siren’ stond dan weer een van hun grootste commerciële successen, ‘Love is the drug’. Roxy Music was echter eerder een 'album band' dan een hitmachine, naar mijn mening.

In 1976 hielden ze er dan uiteindelijk toch mee op. Na een greatest hits album en een schitterende live plaat, ‘Viva! Roxy Music’, ging ieder zijn eigen weg. Vooral Bryan ferry had daarna redelijk wat succes met zijn solo carrière, getuige hiervan is het gekende album ‘Let's stick together’ met de gelijknamige successingle.

In 1979 besloot  de band dan al terug samen te komen, met van de oorspronkelijke groep nog 4 overblijvers: Bryan Ferry, Phil Manzanera, Andy Mackay en Paul Thompson. Het resultaat was ‘Manifesto’ met een heel ander maar ook succesvol geluid, zoals de hits ‘Dance Away’ en ‘Angel Eyes’.

In 1980 brachten ze, ondertussen ook zonder Thompson, met ‘Flesh+Blood’ een heel succesvol album uit. Maar hun grootste hit behaalden ze in 1981 toen ze na het overlijden van John Lennon zijn ‘Jealous Guy’ coverden.

Het meest succesvolle jaar van Roxy Music was 1982, toen het album ‘Avalon’ uitkwam, en ze met de hits ‘More than this’ en ‘Avalon’ in veel landen hoge noteringen in de hitlijsten bereikten. De daaropvolgende tournee in 1983, die hen o.a. ook naar Belgie bracht, was al even succesvol. Op de top van hun bestaan hielden ze er echter weer mee op.

In 2001 deden ze dan weer een reünietour die hen ook naar Rock Werchter bracht. De bedoeling was om terug een nieuw album op te nemen, tot heden is het er nog niet van gekomen. Naast Bryan Ferry zijn vele solo projecten treden ze nog wel eens samen op, maar nieuw werk? Nee, dat lijkt er maar niet aan te komen. Integendeel, Bryan Ferry bracht in 2010 het vrij succesvolle ‘Olympia’ uit waardoor de plannen van een eventueel Roxy Music album weer op de lange baan werden geschoven.

De grootste verdienste van Roxy Music is hun invloed op de new wave van de jaren 80. Denk maar aan Duran Duran, Simple Minds, Japan, Human League, Depeche Mode en nog veel meer, allemaal zijn ze beïnvloed door Roxy Music. Persoonlijk heb ik echter al ondervonden als je aan veel jongeren vraagt, 'ken je Roxy Music' ze eerder raar opkijken, terwijl enkele van de andere bovengenoemde bands vandaag nog steeds heel populair zijn. Glam, Punk en New Wave zouden er zonder hen heel anders hebben uitgezien. Ooit zei me iemand ''David Bowie begint waar Roxy Music is gestopt'' daardoor is deze eerste waarschijnlijk ook beter gekend. Toch heeft Roxy Music hun stempel gedrukt op de muziekgeschiedenis, zij niet alleen uiteraard, maar zonder hen hadden de jaren 80 er wellicht toch heel anders uitgezien.

Erik

Iceland Airwaves: Deel 5: Wat kost het?

Wat kost het?

Dit is het laatste deel uit onze reeks over Iceland Airwaves. We hopen dat jullie van deze reeks genoten hebben en we erin geslaagd zijn jullie warm te maken voor dit festival. Geen probleem als dat niet het geval was, maar voor zij die geïnteresseerd zijn om ooit eens naar Airwaves te gaan, schrijven we dit stukje. Want Airwaves is misschien wel tof en interessant, maar neemt een hele hap uit je budget.

IJsland is sowieso al niet zo'n goedkoop land, zo zijn de meeste voedingsmiddelen relatief duur. Niet dat je tijdens Airwaves zo veel eet, wij kwamen de hele dag toe met enkel een, weliswaar stevig, ontbijt. Je hebt gewoon niet zo heel veel tijd, zeker als je, zoals wij, bijna elk uur van de dag een van de vele hippe bands wil zien, om aan eten te denken. 

De grootste kostprijs voor ons was wellicht het ticket zelf. Zo betaalden we 411 euro voor een vliegticket (307 €), festivalticket (relatief goedkoop voor een vijfdaags festival: 79 €), en ticket voor Sigur Rós (25 €). Je moet natuurlijk ook een verblijfplaats zoeken, die kostte ons dan weer zo'n 150 €. U hoort het, geen goedkope onderneming.

Bij een goed festival horen natuurlijk de bijbehorende pintjes. Bier, net zoals alle alcohol in heel Scandinavië, is betrekkelijk duur in IJsland. Wij klagen hier al als een pintje in België rond de 2 euro kost, tijdens Airwaves kan de prijs voor een biertje, halve liters weliswaar, oplopen tot 6 euro. 

Airwaves is dus zeker niet goedkoop, maar wel zeker de moeite waard. Je leert er een hele hoop nieuwe bands kennen, waar je wellicht nog nooit van gehoord hebt, maar plots je nieuwe favoriet worden, maakt een boel nieuwe vrienden, en bovendien ben je op geen enkel moment bezig met de kostprijs van de pintjes bezig. Je zal, indien je toch de sprong waagt, je kapot amuseren op Airwaves en wij kunnen het dus alleen maar aanbevelen. Ons zul je er in ieder geval volgend jaar terugvinden.

Aron

Iceland Airwaves deel 4: Discoveries

Discoveries

Zoals misschien al uit de vorige delen uit deze reeks bleek is Iceland Airwaves vooral een showcasefestival. Daarom lijkt het ons aangewezen om de door ons gedane ontdekkingen even met u te delen in dit vierde deel van het grote Iceland Airwaves verslag. Vrijwel alle bands die we zagen, zijn het vermelden waard, helaas is er slechts plaats voor enkele IJslandse bands en een Faeroerse singer-songwriter, en nee, dat is niet Teitur.

Beginnen doen we met FM Belfast, een band die we al eerder aan u wilden voorstellen, maar waar we nooit de gelegenheid toe kregen. Toen we hen voor de eerste keer aan het werk zagen, tijdens De Nachten in de Singel in Antwerpen, wisten we dat we met een heel speciale band te maken hadden. Toen we hen de tweede keer bezig zagen, ook in België, in een of andere bruine kroeg in Brussel meer bepaald, werden we opnieuw van onze sokken geblazen. Wat een liveband, en nu konden we ze aan het werk zien in IJsland, hun thuishaven, waar ze bovendien ook nog eens superpopulair zijn.

FM Belfast speelt een soort van electro die op plaat zo goed klinkt, dat je het gerust als achtergrondmuziek kan opleggen tijdens een van uw intieme dineetjes, terwijl ze zich live lijken om te scholen tot immense feestneuzen die zelfs het meest ingedutte publiek kunnen wakker schudden om zo een heus feestje op te starten.

Voorheen zagen we hen alleen in de hierboven beschreven, kleine locaties met niet al te veel volk. Ditmaal zagen we hen aan het werk in een van de grootste locaties die Reykjavík te bieden heeft: Harpa. In een zaal waar zo'n 2000 tot 3000 mensen in kunnen. We begonnen te vrezen dat ze ons niet zozeer zouden kunnen bekoren als met hun iets meer intieme sets. Ons scepticisme werd ontkracht en we kregen een fantastisch leuk feestje.

Agent Fresco

Agent Fresco dan, een band die nogal moeilijk te omschrijven valt, een soort van metal, met invloeden van jazz. Je kan hen heel erg moeilijk in een hokje steken. Zo wordt er geregeld gebruik gemaakt van een piano tijdens de iets rustigere nummers, wordt er gegrunt in de hardere en zijn de songteksten van diepgravende emotionele aard. De bandleden lieten ons trouwens weten dat ze binnenkort een nummer zullen gaan opnemen met Ólafur Arnalds, iets waar wij nogal hard naar uitkijken en dat nog maar eens bewijst dat deze jongens niet zomaar in het hokje ambient metal kunnen gestopt worden.

De band bestaat uit vier leden, en ze zijn alle vier fantastische artiesten. Zanger Arnar bijvoorbeeld heeft een stem die, volgens sommigen  vergelijkbaar is met Dry the River. Drummer Kjellie, zijn echte naam onthouden we u hier omdat IJslandse namen nogal moeilijk kunnen zijn, is een echt beest achter de drums.

Bovendien zijn deze vier IJslander live heel erg te pruimen en bijgevolg zijn ze, sinds we hen live bezig zagen, een van onze meer favoriete bands. We zitten al de hele week met 'Eyes of a Cloud Catcher' in ons hoofd en krijgen het er niet meer uit, ondanks het feit dat het niet zo'n catchy nummer is. Deze band zou echt eens naar België mogen komen.

Gudrid Hansdottir

Gudrid Hansdottir is een Faeroerse singersongwriter die volgens ons toch ook echt miskend is. Zo beschikt de jongedame over een hele portie talent, getuige haar prachtige cover van Lovesong van The Cure. We zijn niet echt fans van covers en vinden dan ook dat het origineel altijd beter is, maar toch deed mevrouw Hansdottir ons even twijfelen. De passie en hartstocht die de jongedame in dit nummer wist te leggen, heeft ons werkelijk overdonderd in die mate dat we al een week op zoek zijn naar haar versie, maar ze blijkt haar grootste troef goed in hand te kunnen houden.

De artieste is al aan haar derde plaat toe, en won eerder al de award voor Best vrouwelijke act op de Planet Awards. Gudrid Hansdottir doet vooral aan Feist denken en kon ons, middens haar optredens overhalen om haar debuut-cd, love is dead, meteen in huis te halen. Hopelijk zien we deze artieste gauw terug.

We hadden u eigenlijk veel meer bands beloofd , maar we willen niet te grote artikels schrijven. Vigri, Lára Runars en Mammút zullen dus hun eigen discovery moeten krijgen, maar niets houdt u tegen deze artiesten zelf eens op te zoeken.

Het volgende en laatste deel uit deze reeks is er een voor zij die, misschien wel dankzij deze reeks, geïnteresseerd zijn om dit festival eens aan te doen. We zullen het namelijk eens over de kostprijs hebben.

Aron